Ontsnappen aan de fiscus is het afgelopen jaar een stuk moeilijker geworden. Gewoon je coupons in een ander land van de Europese Unie knippen of de intresten op je bankrekening ,,vergeten'' aan te geven op je belastingformulier is geen haalbare kaart meer. Het gros van de lidstaten speelt sinds één juli vorig jaar de informatie over wie welk bedrag inde, gewoon automatisch door aan de fiscus van het land waar je woont.

België, Luxemburg en Oostenrijk zijn de uitzonderingen. Zij spelen geen informatie door, maar innen een ,,woonstaatheffing'' - te vergelijken met de roerende voorheffing - van 15 procent, waarvan een deel wordt doorgegeven aan het land waar de spaarder zijn woonplaats heeft. Ook de belastingparadijzen en Zwitserland opteerden voor die formule.

Die woonstaatheffing wordt in 2008 opgetrokken naar 20 procent, om vanaf 2011 op 35 procent te belanden. Driekwart van het bedrag wordt doorgestort naar de woonstaat. Wie in het buitenland belegt, betaalt binnenkort dus meer belastingen dan in eigen land. Bovendien, en dat wordt snel vergeten, is die woonstaatheffing niet bevrijdend. Ze ontslaat je dus niet van de plicht om de inkomsten te vermelden op je aangifteformulier. Je moet daarvoor het nieuwe vak XXIII gebruiken.

Wie dat keurig doet, krijgt de woonstaatheffing ook volledig teruggestort. De fiscus heft uiteraard wel de normale roerende voorheffing. Voorlopig is dat evenveel als de woonstaatheffing, maar over enkele jaren is het financieel voordeliger om de buitenlandse inkomsten aan te geven.

Voor anonimiteit moet je dan heel wat over hebben. Je moet er niet alleen de wet voor overtreden, maar ook nog eens meer belastingen betalen. Tenzij je kiest voor een belegging die legaal vrijgesteld is van roerende voorheffing, maar die worden schaarser en schaarser.

Een eerlijke belegger moet zich bijgevolg afvragen of het niet interessanter is om te kiezen voor de ,,informatie-uitwisseling''. Als hij de financiële instelling die de rente of de coupon uitbetaalt een verklaring bezorgt die afkomstig is van de Belgische fiscus, wordt geen woonstaatheffing ingehouden, maar wordt de informatie over het bedrag en de identiteit van de betrokkene doorgegeven aan de Belgische fiscale administratie.

De verklaring vermeldt de identiteit van de spaarder, de uitbetalende instelling, het rekeningnummer of anders een omschrijving van het beleggingsinstrument. Ze is geldig voor een periode van drie jaar. Daarna moet ze vernieuwd worden.

Wie kiest voor de uitwisseling van informatie, betaalt zijn roerende voorheffing dus één tot twee jaar later dan als hij opteert voor de woonstaatheffing. Hij betaalt zelfs later dan indien hij zijn coupons of rente in eigen land zou innen, want dan wordt de voorheffing meteen afgehouden.

Luc Coppens is redacteur van De Standaard.