De fiscale spons
DE Belg en de fiscus, de vriendschap zal nooit innig zijn. Daar heeft de zware belastingdruk in ons land voor een groot stuk mee te maken. De verleiding om de fiscus een neus te zetten was en is voor heel wat Belgen dan ook groot. Maar de laatste jaren is het net zich steeds meer rond de fiscale zondaars gaan sluiten.
Door de Europese spaarrichtlijn is het sinds midden vorig jaar veel moeilijker om de belastingen te ontduiken door de beleggingen in een ander land onder te brengen. De roerende inkomsten worden ofwel in het land zelf belast, ofwel wordt de nodige informatie doorgegeven aan onze fiscus. Maar de grote jongens zullen wel altijd een weg vinden om de fiscus te slim af te zijn.

De federale overheid heeft in 2004 ingespeeld op die Europese spaarrichtlijn om zoveel mogelijk Belgen te overtuigen om met hun geld terug te komen naar ons land. Tegen de betaling van 6 of 9 procent op de zwarte inkomsten - een zeer gunstig tarief - kon de fiscale zondaar dat jaar in het reine komen met de fiscus. Eenmalige Bevrijdende Aangifte (EBA) was de naam die de fiscale amnestie meekreeg. De maatregel leverde de federale schatkist uiteindelijk 496 miljoen euro op. In totaal werd 5,68 miljard euro gewit, maar Didier Reynders (MR), de federale minister van Financiën, raamt dat in totaal 15 miljard euro terugvloeide naar ons land.

Sinds dit jaar bestaat een nieuw systeem om de spons te vegen over de fiscale zonden. Fiscale regularisatie heet het nieuwe systeem. Dit is een permanent systeem, maar elke belastingplichtige kan er slechts één keer gebruik van maken. Het is ook veel duurder dan de EBA. Bij de regularisatie moet minstens de ontdoken belasting betaald worden en in het slechtste geval komt daar nog een boete van 10 procent bij.