UW GELD EN UW LEVEN. Jozef De Witte
Jozef De Witte: ,,Mensen die heel veel belastingen betalen, mogen niet klagen: dat betekent dat ze veel verdienen.'' Foto: © put
Jozef De Witte (53) staat sinds mei 2004 aan het hoofd van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding (CGKR).

IN een vorig leven was hij zelfstandig meubelmaker, opvoeder, coördinator in het tweedekansonderwijs, stafmedewerker van Amnesty International, verkoopdirecteur van de Leuvense studentenrestaurants Alma en algemeen secretaris van 11.11.11. Afgelopen jaar kreeg Jozef De Witte kritiek te verwerken van de premier, het Vlaams Belang en zijn voorganger Johan Leman. ,,Mijn voorzitster bij 11.11.11 zei: Hoe goed je vroeger je best moest doen om in de pers te komen, zo goed zal je nu je best moeten doen om eruit te blijven.''

De Witte schat dat hij zo'n 50 à 60 uur per week werkt. ,,Dat is niet van moeten, maar van willen.'' Is hij tevreden met zijn loon? ,,Loon moet correct zijn, punt uit. Voor het geld ben ik nooit van job veranderd. Mijn loon is correct, mij hoor je absoluut niet klagen. Ik vind wel dat toplonen van enkele honderdduizenden euro per jaar te hoog zijn. Indien ik op deze stoel bijvoorbeeld vier keer meer zou verdienen, zou ik dat niet meer kunnen verantwoorden. Schandalige armoede bestaat, maar schandalige rijkdom ook. Gelukkig zijn er een aantal herverdelingsmechanismen in ons land die zorgen voor gratis onderwijs, goedkope mobiliteit en gezondheidszorg voor iedereen. Daar dragen de grootverdieners, waartoe ik mezelf toch ook een beetje reken, toe bij. Mijn brutoloon bedraagt zo'n 7.000 euro, ik betaal dus zo'n 3.200 euro belastingen. Mensen die heel veel belastingen betalen, mogen niet klagen: dat betekent dat ze veel verdienen. Mocht ik geen kinderen ten laste hebben, zou ik 3.300 euro verdienen. Bovendien krijgen we bovenop mijn loon en het loon van mijn echtgenote als leerkracht nog zo'n 1.000 euro kindergeld." De vijf kinderen van De Witte, tussen 17 en 22 jaar oud, zijn allemaal nog ten laste van de ouders. ,,In 1987 hebben we een groot huis gekocht met 33 are grond. Het is ongelooflijk, maar voor de prijs waaraan we toen ons huis hebben gekocht, werd een jaar geleden een bouwgrond van 6 are naast ons verkocht."

De Witte noemt zichzelf een relatief zuinig man. ,,Ik heb geen dure hobby's. Ik ga graag naar de film, en met mijn lidkaart van de Studio-bioscopen in Leuven betaal ik maar 5 euro per film. Onze spaarcenten hadden we vooral voorzien voor als onze kinderen in het hoger onderwijs terecht zouden komen, zoals het geval is.''

Het Centrum ligt vaak onder vuur. Voor sommigen gaat het Centrum niet ver genoeg, voor anderen gaat het vaak zijn boekje te buiten. Is De Witte gelukkig op zijn werk? ,,Jazeker, en zolang ik me goed voel, blijf ik hier. Voor ik eraan begon, was ik me er terdege van bewust dat ik zou gaan werken rond thema's die maatschappelijk gevoelig liggen. Ik kom van ontwikkelingssamenwerking, een onderwerp dat even belangrijk is, maar veel minder inkt doet vloeien. Ten onrechte, want de problemen rond migratie en mensen zonder papieren worden veroorzaakt door scheve verhoudingen in de wereld. We zijn dus kennelijk meer met de symptomen bezig dan met de oorzaken."

Ondanks die ene tegenstribbelende kantelpoortenfabrikant, heeft De Witte in de eerste plaats een positief verhaal voor het bedrijfsleven. ,,Ik ben ervan overtuigd dat minder discriminatie goed is voor de economie. Ik merk dat hoe langer hoe meer zakenmensen beseffen dat ze baat hebben bij een diversiteitsbeleid. Als ik voor ondernemers ga spreken, zeg ik vaak: 'Als u eerst alle vrouwen, ouderen, allochtonen en personen met een handicap uitsluit, hebt u nog een kwart van uw kandidaten over. De kans dat de beste kandidaat niet meedoet aan de procedure, is dan zeer groot.' Bovendien: hoe zorg je voor creativiteit en innovatie, als je diversiteit uitsluit? Creativiteit is afwijkend denken, maar hoe kan dat als je allemaal hetzelfde bent? Hoe kan je internationaal gaan met je bedrijf, als je niet in staat bent intern met verschil om te gaan? Gelukkig zijn er heel wat grote en kleine bedrijven die diversiteitcharters afsluiten én in de praktijk brengen. Kijk maar naar Base, dat met veel succes speciale abonnementen afsloot voor Turken.''

Is het ultieme doel van het Centrum dat het zichzelf overbodig maakt? ,,Uiteindelijk wel, maar vandaag is dat nog zeker niet het geval. Het kan nog tien, twintig jaar duren voor we als maatschappij een beter evenwicht vinden, al wil dat niet zeggen dat we er vandaag niet moeten aan beginnen. Dat is geen werk van het Centrum alleen, maar ook van werkgevers, onderwijs, vakbonden. Wij zijn maar een klein elementje, en wij alleen kunnen racisme en discriminatie niet overwinnen.''

Jozef De Witte heeft er ongeveer tweeënhalf jaar van zijn mandaat van zes jaar op zitten. Wat brengt de toekomst? ,,U hebt gemerkt dat ik graag eens van job verander. Ik ga ook steeds weg voor ik het beu ben. Maar ik heb vandaag geen enkel plan om vroeger weg te gaan dan de drieënhalf jaar die me hier nog resten. Op het einde van de zes jaar is het aan mezelf en aan de regering om uit te maken wat we verder willen.''