Een rol te veel voor Deschamps
Jean-Claude Deschamps. Foto: © VUM
BRUSSEL - De naam van Jean-Claude Deschamps (70) valt herhaaldelijk in verband met de gebrekkige privatisering van de Gimv. ,,Hij is een technologiekenner met goede contacten in de investeringswereld, maar dat maakt van hem nog geen zakenbankier'', zeggen personen vertrouwd met Deschamps.

JEAN-CLAUDE Deschamps zag het als de kers op de taart van zijn lange carrière, maar dat is de privatisering van de Gimv dus niet geworden. Integendeel. Het geeft de critici gelijk die hem verwijten dat hij te lang vasthoudt aan zijn functies. De belangrijkste rol die hij op 70-jarige leeftijd nog had, was die van adviseur van minister Dirk Van Mechelen voor de privatisering van de Gimv. Vanuit die hoedanigheid zat hij de privatiseringscommissie voor.

In die rol heeft hij zich laten opvallen door getreuzel en gebrek aan kennis van de kapitaalmarkten. ,,Ik ken hem als goede technoloog, maar niet als een investeringsmanager of een zakenbankier'', zegt een persoon die hem al bijna 30 jaar kent.

Deschamps, een burgerlijk ingenieur, bouwde aanvankelijk een carrière op bij de Zwitserse groep Cossonay-Gardie die later fusioneerde met Merlin Gerin (Groep Schneider) en stond daarmee aan de wieg van Telindus.

In 1982 werd hij door Gerard Van Acker van de Gimv binnengehaald als technologieconsultant vooral omwille van zijn kennis inzake elektronica en chips. Hij behartigde daarop de belangen van de Gimv bij chipbedrijven als Mietec en het onderzoekscentrum Imec. Deschamps hielp de Gimv ook bij de uitbouw van zijn internationale contacten. Eén van zijn minpunten is volgens critici dat hij geen fouten kan toegeven of een mislukking uitlegt als een succes.

Deschamps staat verder bekend als een actieve vrijmetselaar die goed bevriend is met Karel De Gucht (VLD). Ze hebben samen nog geïnvesteerd in de privé-investeringsmaatschappij Trans European Growth (Teg). Teg had onder meer belangen in het teloorgegane technologiebedrijf Gnosis en het Limburgse Zincpower van de gebroeders Bleyen.

Specialisten zien hem dan ook veel meer als een ,,man van De Gucht'' dan een vertrouweling van Van Mechelen. Bij de privatisering van de Gimv zou Deschamps voorstander geweest zijn van het aantrekken van een strategische partner, maar was daar geen politieke steun voor. Hij kon de politiek ook niet overtuigen dat enkel een verkoop van alle overheidsaandelen een garantie inhield om de intrinsieke waarde op te strijken voor de Gimv.

Door de tweeslachtige en tijdrovende aanpak van de privatisering viel het al maanden op dat Deschamps en de politiek niets geleerd hadden van de fouten uit 2000. Toen de koers van de Gimv vervolgens onder druk kwam, had het geen zin om de verkoop door te drukken. Op dat ogenblik waren er nog maar twee opties: niets doen of liquiditeiten van de Gimv uitkeren.