DE Sorbonne bezet, betogingen, blokkades, rondvliegende kasseien... Na 38 jaar zijn de studenten weer eens onrustig in Parijs. Vele oud-strijders van mei '68 zullen dezer dagen romantisch terugblikken. Er zijn inderdaad enige gelijkenissen, maar het onderwerp van de onrust is van een totaal andere orde. Nu gaat het niet om ,,l'imagination au pouvoir''. Neen, de heren en dames studenten willen een vast contract en wel nu meteen. Anders komt de aanschaf van de eerste eigen auto in gevaar. Klinkt behoorlijk truttig. Het ziet ernaar uit dat de nieuwe generaties hoogopgeleide werknemers in Frankrijk niet echt voorbereid zijn op de uitdagingen van de arbeidsmarkt van de toekomst.

Om iets aan de veel te hoge jeugdwerkloosheid te doen heeft de Franse regering een jongerenbanenplan op de rails gezet. Het belangrijkste punt daarin is dat werkgevers jongeren de eerste twee jaar zonder veel plichtplegingen kunnen ontslaan. Het achterliggende idee is simpel. Als werkgevers iemand gemakkelijk kunnen ontslaan, dan daalt ook de drempel om iemand aan te nemen. Maar dat concept slaat niet echt aan. De Franse jongeren voeren al enkele weken actie en ze worden daarin gesteund door de publieke opinie. Enkele bedenkingen zijn op hun plaats.

Een zekere vorm van wereldvreemdheid kan de studenten niet ontzegd worden. Ze gaan massaal tekeer tegen de onzekerheid die de nieuwe maatregel zou genereren. Alsof niet elke loopbaan begint met onzekerheid. Ook in België beginnen jongeren dikwijls met een tijdelijk contract. Dat is al dertig jaar het geval. Met het stimuleren van tijdelijke contracten had de Belgische regering indertijd dezelfde doelstelling als de huidige Franse: drempels verlagen voor werkgevers om jongeren in dienst te nemen. In België werkt het systeem al bij al goed. Er is een grote doorstroom van tijdelijke arbeid naar meer vaste banen. Het mag eens worden gezegd. België doet het op dat punt beter dan de meeste Europese landen.

Het achterliggend kader van het studentenverzet wekt ook verwondering. Je zou denken dat een student in de globaliserende 21ste eeuw vooral bekommerd is om kansen te krijgen op de arbeidsmarkt, om nieuwe competenties te verwerven, om netwerken te ontwikkelen. Maar daar vind je niets van terug in de maatschappelijke discussie. Het discours waarbij jobzekerheid in de eerste plaats te danken is aan flexibele inzetbaarheid op de arbeidsmarkt is totaal afwezig. Met haar protest kijkt de Franse jonge elite naar het verleden. Een betogende student vatte het pijnlijk samen: liever geen job dan een job met dergelijk contract. Als beleidsvoerder of werkgever zou zo'n mentaliteit me meer zorgen baren dan de hoge loonkosten.

Ten slotte is met het protest nog eens duidelijk gemaakt dat jongeren niet per definitie anders kijken naar de arbeidsmarkt dan de oudere generaties. Hier is geen generatie X, Y of Z aan het werk. Dit jeugdig protest ligt volledig in het verlengde van het Franse ,,neen'' tegen de Europese grondwet en de protectionistische maatregelen van de regering. Het komt allemaal voort uit een soort illusie dat de globalisering kan worden tegengehouden aan de landsgrenzen. Het ontwaken zal pijnlijk zijn.

Jan Denys is arbeidsmarktdeskundige bij Randstad.