BROOD EN SPELEN. Topsporters zijn mensen
Foto: © An Nelissen
VOORNAMEN van voorname Belgen die de afgelopen jaren door de koning tot baron, burggraaf of ridder werden geslagen: Baudouin, Jean, Aldo, Luc, Stanislas, Claude, Jean-Pierre, Vincent, Jacques, Philippe, Gui, Maurice, Alain, Eliane, Paul, Daniel, Jean-Jacques, Valère, Dominique, Marie-Claire, Thierry, Jean-Marie, Anne-Marie, Martine, Pierre, Marc-Yves.

In de lijst komen ook een Hugo, een Alfons en zelfs een Rik voor.

De kans dat Boonen, met zijn Vlaamse voornaam Tom, ooit tot de adelstand wordt verheven, is dus klein. En nu gaf hij ook nog eens in de Tour de pijp aan Maarten.

Voor de rest is de opgave van Boonen alleen maar positief. De jongste drie jaar werd de blonde god uit Balen zo in de wierook gezet, dat hij dreigde een buitenaardse status te verkrijgen. Hij won slag om slinger, deed het met steeds meer panache, was van een uitzonderlijke tongriem gesneden, maakte kinderen en vrouwen gek.

Hij was van een andere planeet, leefde in een dimensie waar de wetten en processen die ons allemaal ouder, lelijker en saaier maken, niet bestaan.

De jongste maand werd Boonen tot menselijke proporties herleid. Heerlijk hoe hij in de Tour begon te zagen en te klagen. De ritten waren te lang, de temperaturen te hoog, de cols te zwaar. ,,Onmenselijk'', riep hij na de zware Pyreneeënrit over de Tourmalet, daarmee zijn hervonden menselijke status in de verf zettend.

Metamorfoses waarbij sporthelden de Olympos afdalen zijn legio. Zinedine Zidane gaf ons een schitterend voorbeeld met zijn kopstoot tijdens de finale van de Wereldbeker voetbal. De onkreukbare, beschaafde en minzame ZZ die door het lint ging: hoe was het mogelijk.

Dezelfde verbazing overvalt ons als we absolute topvedetten als Beckham, Ballack, Klose of Van der Sar zien wenen als kleine kinderen omdat ze een voetbalwedstrijdje hebben verloren. Multimiljonaire huilebalken. Aanstellerij? Geenszins. Het was oprechte ontgoocheling die hun traanklieren in gang zette.

Het beeld dat wij van topsporters hebben, is eenzijdig. We beschouwen hen als door de natuur begenadigde robots. Wij, onnozele stervelingen, denken dat ze naar een wedstrijd trekken zoals wij naar ons werk gaan. We zien hun prestaties, we horen of lezen hun verklaringen. We kijken niet in hun kop. We zien hun twijfels en hun angsten niet, we kunnen ons onmogelijk de druk voorstellen waaronder zij moeten leven.

Boonen, die in Antwerpen naast de driekleur pakte, zag in de Tour dag na dag een ritoverwinning door de vingers glippen. De groene trui gleed van hem weg. Zidane was tijdens de lauwe WK-aanloop van de Franse ploeg aangepakt, in de eerste wedstrijden in Duitsland vlotte het evenmin bij Les Bleus . De finale, die hij absoluut wilde winnen, was bovendien zijn allerlaatste wedstrijd.

Als geld de ultieme drijfveer was bij toppers als Boonen of Beckham of Zidane, dan zouden ze nooit zo tekeergaan. Op honderdduizend euro min of meer komt het bij hen niet (meer) aan.

De zweep die hen vooruitbrandt is sportieve ambitie, prestatiedrang, winnen quoi . Zij leven bestendig in een droom die ze willen waarmaken. Als die dan niet uitkomt, durven ze wel eens het hoofd te verliezen.

Rik Vanwalleghem is directeur van het Centrum Ronde van Vlaanderen.