Clijsters: 'Ik mis Justine'
Foto: © JOHN G. MABANGLO
Kim Clijsters is niet alleen in België een fenomeen. De hele wereld bewondert haar voor haar heikele spreidstand tussen tennissucces en moederschap. Én omdat ze zichzelf is gebleven in een wereld die glamour propageert. 'Een kwestie van opvoeding', vindt Kim.

Kim Clijsters trainde gisterochtend, vóór de hitte en de vochtigheid Crandon Park inpalmden, anderhalf uur aan een stuk. Opslagen incluis. De schouder die haar uit Indian Wells dwong, is blijkbaar vergeten. 'Ik voel nog iets, maar het gaat weg als ik opgewarmd ben. En dat was in Indian Wells niet zo.'

In Australië en Parijs had ze al wat last. 'Maar we hadden het onder controle. Met de juiste oefeningen en een goeie opwarming verdween de pijn. Maar tegen Errani werd de pijn alleen maar erger. Dat maakte me heel ongerust met het oog op het gravelseizoen. Maar sinds Sam hier is, gaat het een stuk beter.'

Had je Miami geschrapt als je hier geen titelverdedigster was?

'Neen. Omdat de dokters in Indian Wells mij hadden verzekerd dat het niet ernstig is. En omdat ik geen risico loop om het te verergeren. Maar mochten ze mij adviseren om te stoppen, doe ik het meteen. Ik zou er niet eens veel spijt van hebben.'

Hoe voelt Miami zonder de Williamsen, de thuisspeelsters?

'Vreemd. Ook zonder Justine en Dementieva. We zijn van dezelfde generatie, ik ben het altijd gewend geweest dat zij er waren. En nu zijn ze weg, al keren Serena en Venus zeker terug. Serena, dat is geen gewone blessure, dat was levensbedreigend. Maar ik hoop dat me nog een paar matchen tegen haar zijn gegund, want dat waren telkens grote matchen. Als Serena er is, is het anders. Zij is de beste speelster en ze heeft ook persoonlijkheid.'

Nicole, de nanny, is niet van de partij?

'Neen, mijn schoonouders zijn hier en die zorgen voor Jada.'

Besef je dat je als jonge moeder ingaat tegen de trend. Veel vrouwen kiezen immers pas op latere leeftijd voor een kind?

'Het was een levensdoel om een jonge moeder te zijn. Mijn mama werd ook op jonge leeftijd moeder. Ik ben bovendien zo opgegroeid. Eerst tussen de poppen, later als oudste van 14 neven en nichten. Ik was het gewoon om te babysitten of te spelen. En ik wil dat gevoel doorgeven aan Jada. Ook Brian komt uit een grote familie, en ook hij wil veel kinderen.'

Je droom van een jonge moeder is vervuld, welke dromen resten je nog op tennisvlak?

'De FedCup. We hebben hem in 2001 al gewonnen, ik wil er nog één. Met Justine erbij zouden we een fantastisch team hebben gehad, maar nu zijn we toch ook sterk. Yanina is top twintig, Kirsten is nu een beetje teruggevallen maar staat altijd haar mannetje. Ze heeft misschien wel het meeste FedCup-ervaring van ons allemaal. En An-Sophie won de Australian Open in enkel en dubbel.'

Miami is gekend als een poel van glamour. Hoe slaag jij erin normaal te blijven in deze abnormale wereld?

'Een kwestie van opvoeding. Ik heb genoeg ouders gek zien worden. Door het prijzengeld, de punten, de beloften van een manager. Ik heb nooit een manager gehad. Nu wel, omdat mijn vader er niet meer is, maar Bob was de beste vriend van mijn vader. Hij is niet echt mijn manager, hij zal me nooit pushen om iets te doen. Ik heb altijd, of toch meestal, kunnen zeggen wat ik wou zeggen en doen wat ik wou doen.'

'Tennis is een groot deel van mijn leven, maar het is niet het belangrijkste. Dat perspectief dank ik aan mijn vader. Als ik van een tennistrip terugkeerde, gingen de rackets voor een week in de garage en moest ik me vooral gaan amuseren met vrienden. Terwijl veel andere ouders zeiden: morgen om 10 uur gaan lopen, dan training, dan dit, dan dat. Om zot van te worden. Veel ouders zien hun kinderen als business, en dat is fout.'