,,Geld in buitenland parkeren is irrationeel
Jacques Delen: ,,De lonen in de sector staan onder druk. Het salaris van de private bankier steeg de voorbije vier jaar met 40 tot 50 procent Foto: © WDK
OP de hoofdzetel van Bank Delen is het dezer dagen een drukte van jewelste. De vermogensbeheerder maakt er elk jaar een punt van om het gros van de 15.000 portefeuillestaten in de eerste week van januari de deur uit te hebben, wat maakt dat de reacties van cliënten inmiddels binnenstromen.

Maar van stress is er aan de Antwerpse Jan van Rijswijcklaan weinig te merken. De prestigieuze titel van ,,beste private bank van België", is daar niet vreemd aan. Dat één krant zich vergiste en per ongeluk schreef dat de prijs werd uitgereikt door Eurodisney ( in plaats van Euromoney ) neemt Jacques Delen er dan ook met de glimlach bij.

Want als geen ander beseft hij welk gigantisch parcours zijn bank heeft afgelegd.

,,Dertig jaar geleden vielen wij bij wijze van spreken net niet van de landkaart, vandaag vormen wij samen met Bank Degroof en Petercam de top-drie van onafhankelijke vermogensbeheerders in België", zegt hij niet zonder trots.

De cijfers spreken voor zich. Sinds 1992, toen Bank Delen werd overgenomen door de holding Ackermans & Van Haren, is zowel de winst als het toevertrouwd kapitaal vertwintigvoudigd. Wat maakt dat de Vlaamse vermogensbeheerder vandaag 10 miljard euro onder beheer heeft en een nettojaarwinst van ongeveer 30 miljoen euro in de boeken mag schrijven.

Het geheim van het succes zit volgens Jacques Delen in de eenvoud van zijn recept. De 57-jarige Delen zweert bijvoorbeeld bij een familiale sfeer. Om dat te bereiken houdt hij de rapporteringslijnen erg kort. Vier van de vijf directieleden draaien gewoon mee op de werkvloer en bezoeken dagelijks cliënten. En ook transparantie staat hoog op zijn prioriteitenlijstje. Een overaanbod aan producten of een agressieve marketing, zoals bij de meeste grootbanken, zal je bij Jacques Delen niet vinden. ,, Keep it simpel ", is een van zijn vertrouwde slagzinnen.

Het is dan ook geen toeval dat Bank Delen - in tegenstelling tot Bank Degroof en Petercam - ruim vijftien jaar geleden besliste om zich niet langer bezig te houden met ogenschijnlijk meer "sexy" activiteiten als bedrijfsfinanciering en het begeleiden van fusies, overnames en beursintroducties. ,,Dat is voer voor specialisten", oordeelt Jacques Delen nuchter. Bank Delen heeft zo al zijn handen vol met de exploderende markt voor rijke particulieren in België, die volgens een recente studie van McKinsey de jongste drie jaren met 87 procent is gegroeid tot bijna 100 miljard euro.

Delen maakt zich sterk dat zijn bank in Vlaanderen het sterkst van deze spectaculaire groei heeft geprofiteerd. ,,Private banking is een kleine wereld. En zelfs al is de concurrentie hard, ze is ook eerlijk. Het gebeurt dan ook wel eens dat wij onder collega's cijfers en rendementen met elkaar vergelijken", knipoogt hij.

Het succes van Bank Delen zit volgens hem vooral in de stabiliteit die de bank biedt, zowel in de persoonlijke contacten, als in het rendement. Daarbij kiest Delen er ook bewust voor om te beleggen als een goede huisvader. Bij discretionair beheer (waarbij Delen de beleggingen zelf uitkiest voor de cliënten) wordt zelden meer dan de helft in aandelen belegd. ,,Weet u, wij maken het verschil in de slechte beursjaren. Tussen 2001 en 2003 hebben wij duidelijk beter standgehouden dan de rest van de markt en dat weten de cliënten enorm te waarderen", benadrukt Delen.

Bovendien is Bank Delen ook een pionier in vermogens- en successieplanning in België. ,,Wij hebben daar jarenlang een voorsprong gehad op de markt. Dat verklaart minstens 30 procent van onze groei", schat Delen in.

Het doelpubliek waarop Bank Delen mikt is dan ook niet de zenuwachtige beursfreak die tot elke prijs wil surfen op de golven van de financiële markten. Het is de ,,betere burger" die beseft dat zijn of haar geld onvoldoende rendeert in traditionele spaarproducten zoals spaarboekjes, kasbons en beveks.

Het vermogen van dat publiek is heel divers en schommelt tussen 250.000 euro tot meer dan 10 miljoen. ,,Vaak hebben deze mensen geen tijd en interesse om hun vermogen zelf te beheren. En als ze dat wel hebben, stoten ze snel op hun beperkingen." Bank Delen schat het aantal betere families in België op 540.000.

Dat ook steeds meer buitenlandse private banken (ABN Amro, UBS, Van Lanschot, Banque Transatlantique, SG Private Banking, Rotschild, Dresdner Bank...) in deze rijke Belgische vijver komen vissen, maakt Delen niet zenuwachtig. Al geeft hij grif toe dat er door hun komst een strijd woedt om talent. ,,De lonen in de sector staan onder druk, ja. Het salaris van de private bankier is de voorbije vier jaar met 40 tot 50 procent gestegen", knikt Delen.

Diegenen die toch hun kop lieten zot maken door de concurrentie, maakten volgens Delen vaak een ondoordachte keuze. Sommigen vertrekkers vergeten wel eens dat deze enorme salarissen een keerzijde hebben. Ze moeten dat salaris ,,terugbetalen" door het binnenhalen van grote groepen nieuwe cliënten. ,,En op dat vlak overschatten private bankiers vaak hun persoonlijke impact. Cliënten zijn trouwer aan de bank dan vele relatiebeheerders denken", waarschuwt hij.

Delen maakt zich sterk dat deze stelling bij uitstek geldt voor zijn eigen bank, die er de voorbije jaren niet voor terugschrok om tegen de stroom op te roeien. In het bijzonder wat betreft de massale kapitaalvlucht naar het buitenland. Veel mensen geloven volgens hem ten onrechte dat de fiscale druk in ons land zeer hoog is.

,,Dat klopt voor beroepsinkomsten, maar voor roerende waarden is België bijna een belastingparadijs", legt hij enthousiast uit. ,,Er zijn eigenlijk maar twee belastingen: de roerende voorheffing, die bevrijdend is geworden, en de successierechten, die enkele jaren geleden door minister Van Mechelen in Vlaanderen fors zijn verlaagd."

Volgens Delen is dat nog voor vele klanten een openbaring. Ze beseffen niet dat er de voorbije jaren op wetgevend vlak een ware revolutie heeft plaatsgevonden, die het repatriëren van geld steeds aantrekkelijker maakt. Sommigen stoppen nog altijd hun geld in koffers en brengen het naar het buitenland, bijvoorbeeld door een tak23-product (een levensverzekering gekoppeld aan een beleggingsfonds, nvdr.) aan te kopen.

,,Zwart geld parkeren in het buitenland is irrationeel", benadrukt Delen. ,,Dat was overigens de titel van een informatiebrochure die wij de cliënten jaren geleden al toestuurden, lang voor de fiscale amnestie..

Want geld dat in het buitenland is verstopt, blijft buiten de officiële erfenis en is daardoor veel minder bruikbaar voor de erfgenamen. Een appartement kopen in België kan niet en zelfs de aanschaf van een jacht of een buitenverblijf in Frankrijk is vandaag erg riskant geworden. Dat vergt een rekening in het buitenland, die als verklikker kan spelen bij de uitwisseling van gegevens tussen de verschillende Europese belastingadministraties.

Delen houdt dan ook een pleidooi om te stoppen met dit irrationeel vluchtgedrag. ,,Met een beetje deskundig advies kun je vandaag je geld terughalen en doorschuiven naar de volgende generatie tegen een belastingvoet van nauwelijks 5,5 procent. En dat allemaal perfect legaal", raadt hij aan.