BROOD EN SPELEN. Please in my backyard
Foto: © An Nelissen
CLUB Brugge ontvouwde vorige week haar plannen rond de bouw van een nieuw stadion, het sluitstuk van een groot winkel- en ontspanningscentrum. Meteen stak het in Vlaanderen bekende NIMBY-syndroom - Not In My BackYard - de kop op. De Vlaming winkelt zich te pletter, maar praat hem niet over de bouw van een handelscomplex nabij zijn achtertuin. Hij houdt van voetbal, maar stadions met hun verkeersoverlast en crapuul moeten zo ver mogelijk uit zijn buurt liggen. Hij doorklieft met zijn wagen om de haverklap dit kapotgeürbaniseerde land, maar o wee als op vijf kilometer van zijn voordeur een autoweg wordt gepland.

Club Brugge ontvouwt een complex van zestien hectare. ,,Een aanslag op de open ruimte", zegt een inderhaast opgericht actiecomité, dat opnieuw een staaltje dreigt op te voeren van hoe een minderheidsdemocratie werkt. De term ,,open ruimte" is in Vlaanderen, een van de dichtst bebouwde streken ter wereld (450 inwoners per km²), een nostalgische oprisping van ecosnobs. De plaats waar Club wil bouwen - weiden en enkele bomenrijen - heeft plots een ongeziene natuur- en cultuurhistorische waarde. Dit ,,authentiek boerenlandschap" is ook ,,het cement tussen een hele reeks beschermde monumenten", zegt de actiegroep. Met deze argumentatie kan om het even welk project dat gronden inneemt, afgewezen worden. Dan kan men evengoed de klok stilzetten.

Voor de maatschappelijke organisatie van dit vrij beschaafde land zijn afspraken gemaakt. We leven in een parlementair stelsel waarbij de gekozenen door een voortdurende evenwichtsoefening het kader creëren waarbinnen we moeten samenleven. Dat leidt dan bijvoorbeeld tot gewestplannen, die na vele consultatie- en inspraakrondes, gestalte krijgen. Als op zo'n plan een gebied, pakweg het Lappersfortbos, wordt ingekleurd als ambachtelijk gebied, moet men dat aanvaarden. Dat een fanatiek actiecomité daarop een hele beslissingsprocedure op de helling kan zetten, is niet goed voor de werking van onze democratie. Stel je het omgekeerde voor: een nest misnoegde bedrijfsleiders pikt het niet dat een braakliggend terrein als natuurgebied is ingekleurd en begint er driftig industriële loodsen op te bouwen.

Jammer dat mensen die wel brood zien in een ambitieus project - PLIMBY's: Please In My BackYard - zich nooit organiseren. De democratie van de gemediatiseerde intimidatie zal nu ook de stadionambities van Club dwarsbomen. Is het plan van Club een goed plan? Weet ik veel, ik hoef daar niet over te beslissen. Ik heb er ook de expertise niet voor. Daar is de politiek voor. Daarvoor hebben we gekozenen die ons vertegenwoordigen en de juiste beslissingen moeten nemen. Zij moeten afwegen of de creatie van sportieve perspectieven, werkgelegenheid en handel opweegt tegen het verlaten van de Olympia-site, het opofferen van open ruimte en het verleggen van verkeersstromen. Daar is overleg voor nodig en moet visie worden gekoppeld aan gezond verstand.

Club heeft een plan, dat door mensen met een voetbalvisie en enkele politici, wordt gedragen. De stad Brugge heeft haar bedenkingen. Unizo vreest een negatief effect voor de handelszaken in de binnenstad. De gemeente Oostkamp reageert terughoudend. Perfect. Laat ons overlegmodel, inspraakrondes inbegrepen, nu maar zijn werk doen. Zonder om de haverklap gestoord te worden door NIMBY's.