Een wisselkoers voorspellen is een nagenoeg hopeloze zaak, en toch is het precies dat wat heel wat beleggers en bedrijfsleiders van economische analisten verwachten. Maar die blijken niet helemaal dezelfde visie te hebben.

Anton Brender van Dexia Asset Management vertrekt vanuit de vaststelling dat de VS voor een dubbele uitdaging staan: het land moet de schuldgraad in zijn economie naar beneden krijgen, en tegelijk de werkloosheidsgraad laag houden om te verhinderen dat die schulden de gezinsconsumptie zouden afremmen (zeg maar het recessiescenario van begin de jaren '80).

Economische groei creëren is fundamenteel de beste en gezondste manier om die doelen te bereiken. Maar er is een alternatief: de VS kunnen meer geld lenen in het buitenland en tegelijk de dollar nog laten zakken, waardoor de schuldgraad toch zou afnemen. Enigszins provocerend heeft Brender het over ,,een devaluatie van de dollar met 30 procent'' (tegenover het niveau van deze zomer) die nodig zou zijn om het tekort op de lopende rekening van de VS weg te werken. Dat komt neer op een euro die meer dan 1,7 dollar waard zou zijn - een nachtmerrie voor elke Europese exporteur. Brender zegt zich niet te willen vastpinnen op een cijfer, maar waarschuwt wel voor een forse waardedaling van de dollar. Toch hoeft dat geen catastrofe te zijn, zegt hij, op voorwaarde dat de dollar tegenover alle wereldmunten zakt (niet alleen de euro), en dat de daling over enkele jaren gespreid wordt. Zo acht Brender het mogelijk dat de munt zich de komende maanden stabiliseert op 1,3 à 1,35 dollar per euro, om pas tegen het einde van 2005 een nieuwe klap te krijgen.

Peter Vanden Houte ziet economisch geen reden voor een verdere verzwakking van de dollar. De koopkrachtpariteit, de evenwichtskoers tussen euro en dollar na correctie voor het verschil in prijsniveau tussen de VS en de eurozone, ligt nu iets boven 1,2 dollar voor een euro. De euro is dus al ruim 10 procent overgewaardeerd. Iedereen heeft het altijd over het Amerikaanse handelsdeficit dat moet gefinancierd worden. En dat klopt, zegt Vanden Houte, maar het tekort tegenover de eurozone is al twee jaar stabiel. Het is in de handel met China, dat de VS steeds meer in het rood duiken. Het tekort met Peking is nu al groter dan dat met de Brussel en Tokyo samen. Toch sluit Vanden Houte niet uit dat de dollar nog verzwakt tegenover de euro. ,,De wisselmarkten hebben de neiging zich een tijdlang blind te staren op één welbepaald element. Momenteel is dat het handelstekort. Maar het handelstekort van de VS is niet alleen het gevolg van hun consumptiehonger, maar ook van het gebrek aan binnenlandse vraag in Japan en vooral in Europa.''