COMMENTAAR

VOORBIJ HET GEJAMMER

Het is niet dat we het niet konden zien aankomen. De dag dat de leiding van GM zou aankondigen dat de toekomst voor Opel Antwerpen niet bestaat, stond in de sterren geschreven. Toch is ook een voorspelde aardschok een ramp. De omvang van deze schok wordt pas echt duidelijk nu de onomkeerbare beslissing er een keer is. De onzekerheid heeft lange tijd boven de hoofden van de werknemers van Opel en van de toeleveranciers gehangen. De onzekerheid is er niet meer. Maar de pijn van de zekerheid is er niet minder om.

Onze eerste reactie moet er een zijn van medeleven en solidariteit. Rechtstreeks en onrechtstreeks gaan er met één pennentrek duizenden banen verloren. De hoop en verwachtingen van talloze gezinnen gaan in rook op. Niet omdat ze er met de pet naar hebben gegooid, maar omdat ze in een multinationale pokerwedstrijd niet de beste kaarten hadden. Dat is unfair en bitter. Dat het zo lang heeft aangesleept, is schandelijk. Maar aan het feit valt niet meer te tornen.



Hoe begrijpelijk ...