Eén op de vijf verkopers van consumentengoederen leeft zijn informatieverplichting over de waarborgregeling niet na. Dat blijkt uit steekproeven van de Economische Inspectie.

Van onze redacteur



De dienst Controle en bemiddeling van de FOD Economie - vroeger bekend als de Economische Inspectie - ging in 2006 en 2007 op pad om na te gaan of winkeliers de bepalingen van de Belgische garantiewetgeving goed naleven. Dat blijkt allerminst het geval.

De meeste inbreuken draaien om de verplichting om de koper een geschreven document mee te geven waarin de garantievoorwaarden worden uitgelegd. Zowel in 2006 als in 2007 bleek dat 21% van de gecontroleerde verkopers (enkele honderden in totaal) dit niet deden.

Ook andere onderdelen van de garantiewetgeving worden met voeten getreden. Zo wordt de wettelijk voorziene waarborgtermijn van twee jaar niet nageleefd door zowat 13% van de verkopers. En in zowat 6% van de gevallen worden ten onrechte kosten aangerekend om de waarborgregeling te kunnen genieten.

De gebrekkige naleving van de garantiewetgeving wordt al langer aangeklaagd door de consumentenorganisatie Test-Aankoop. Uit een peiling van die organisatie vorig jaar bleek dat driekwart van de consumenten niet weet dat de wettelijk voorziene waarborg twee jaar bedraagt. De Raad voor het Verbruik, een orgaan waarin zowel consumentenorganisaties als winkeliers zitten, pleit in een recent advies aan de regering dan ook voor een publieke informatiecampagne om de kopers op hun rechten te wijzen.

Maar over inhoudelijke wijzigingen aan de garantiewetgeving vond de Raad voor het Verbruik geen consensus. Nochtans heeft de wet haar gebreken, zegt Ivo Mechels van Test-Aankoop. Hij wijst erop dat de wettelijke garantieperiode van twee jaar in de praktijk vaak beperkt is tot zes maanden. 'Alleen tijdens de eerste zes maanden bestaat er een wettelijk vermoeden dat er een gebrek bestond op het moment van de levering. Daarna moet de consument zelf aantonen dat er een gebrek was, en zoiets valt meestal niet te bewijzen.'

Een ander probleem is dat de wettelijke garantieregeling in ons land bindend is voor de verkoper van het artikel, niet voor de fabrikant. 'Vaak verschuilen de verkopers zich echter achter de fabrikanten, die soms maar één jaar waarborg willen geven', zegt Mechels. Consumenten die geconfronteerd worden met onwillende handelaars, hebben echter weinig middelen in handen om hun rechten te laten gelden. 'Voor een gebrek aan een auto kan je al naar de rechtbank stappen, maar voor zaken als een koffiezet of een wasmachine is het sop de kool niet waard.'