DANS

Twee lichamen als beeldscherm


In Map me maakt Charlotte Vanden Eynde een landkaart van haar eigen lichaam en dat van haar partner. Hun naakte lichamen van de dansers zijn hier letterlijk de projectieschermen waarop beelden zich nestelen. De dansers lijken soms zelfs bijna te verdwijnen achter de verbeelding die hen op het lijf wordt geschreven. Met Map m e gaat Vanden Eynde verder op de weg die ze met Lijfstof insloeg. Het lichaam wordt ook hier onderzocht als was het een vreemd voorwerp. Alleen gebruikt ze hier een nieuw medium. De videoprojectie van lichaamsdelen op het lichaam van de twee dansers creëert bij momenten een erg verwarrend en gelaagd beeld. De projectie van huid op huid, van intieme lichaamsdelen op een rug, van een tepel over twee aaneengesloten lijven, heeft het effect van een grote afstandelijkheid tegenover het getoonde, maar ook van een erotisering. Het lichaam gaat openingen vertonen waar je ze niet zou verwachten. Het wordt één brok geseksualiseerd vlees.

Map me is in essentie een portret van het eigen lichaam. Het is ook het intieme portret van een relatie. En het is een artistiek onderzoek waarin de referenties naar de beeldende kunst of collega-choreografen ...