NEW YORK (bloomberg) -- Halverwege zijn eerste ontmoeting met universiteits-adviseur Michèle Hernandez, moest fiscalist David Selznick eventjes zijn woonkamer verlaten. Zijn hoofd barstte zowat, zei hij, nadat hij al meer dan een uur geluisterd had naar de manier waarop Hernandez de schoolresultaten van zijn zoon Ben had gedissecteerd, zijn plannen voor zomerkampen had dooreengerommeld, en beschreven had hoe het uitspelen van Bens sterke punten hem een plaatsje kon bezorgen in een universiteit van de ,,Ivy League'': het clubje van Amerika's acht meest selectieve universiteiten.

,,Ik zweette er gewoon van, zoveel energie slokte het op'', zegt de 47-jarige Selznick. ,,We kregen vier uur informatie op de tijdspanne van een uur.'' Achteraf beslisten Selznick en zijn vrouw Helene om de volgende twee jaar 16.500 dollar te spenderen om Hernandez onder de arm te nemen. Hernandez zelf studeerde af aan Dartmouth College -- naast Harvard, Columbia, Cornell, Brown, Pennsylvania, Princeton en Yale een van de Ivy League-universiteiten -- en was vroeger adjunct-decaan voor toelating op de school. Ze beloofde om Ben, een goede student met Ivy League-aspiraties en een passie voor drummen, doorheen de doolhof naar een van de topscholen te loodsen.

,,Het is zoveel geld dat het bijna obsceen is'', zegt Selznick, ,,Maar ik had nu eenmaal beslist dat ik wilde investeren in de toekomst van mijn zoon.'' Duizenden ouders in de VS en daarbuiten die een van hun kinderen in een Amerikaanse topuniversiteit willen binnenkrijgen, nemen gelijkaardige beslissingen. Daarmee spelen ze gewoon in op een demografisch gegeven: het gevolg van een babyboom die piekte op 4,1 miljoen geboortes in 1990, en die heeft aanleiding gegeven tot een recordaantal toelatingsaanvragen bij de topuniversiteiten.

Op Harvard waren er 20.986 aanvragen voor het eerste jaar dat begint in september. Maar er zijn slechts 2.056 plaatsen beschikbaar. Brown University liet 2.393 studenten toe van de 15.157 die een aanvraag indienden. Van Princeton kregen 1.570 van de 15.725 kandidaten een positief antwoord in de bus.

Een gevolg van dit alles is dat de zaken boomen voor consultants zoals Hernandez. Sommigen van hen vragen tot 2.500 dollar voor één enkele consultatie. Voor een begeleidingspakket van twee jaar, kan de prijs oplopen tot meer dan 30.000 dollar.

Ongeveer 6 procent van de Amerikaanse studenten consulteert een privé-adviseur, schat Mark Sklarow, de directeur van de Vereniging van onafhankelijke onderwijsconsultants, een internationale nonprofit-organisatie die ongeveer 400 voltijdse onderwijsadviseurs vertegenwoordigt. Hij schat dat het aantal adviseurs op vijf jaar tijd verdubbeld is. In de VS zouden er 1.300 tot 1.500 voltijdse onderwijsadviseurs aan de slag zijn, met daarnaast nog duizenden anderen die met hun advies een centje bijverdienen. Sklarow krijgt wekelijks 25 tot 30 lidmaatschapsaanvragen voor zijn vereniging.

De consultants bieden een gepersonaliseerde benadering tot het toelatingsproces. Ze fungeren gedeeltelijk als monitor bij de studie, en gedeeltelijk als ,,koppelaar'' naarmate ze de student beter leren kennen en hem een universiteit kunnen aanraden die past bij zijn of haar interesses en capaciteiten.

Schitterende resultaten in de secundaire school, atletische prestaties en schenkingen van de familie bieden lang geen garantie dat een student in een Ivy League-universiteit binnengeraakt, zegt Phyllis Steinbrecher, een veteraan in het studieadvies. Zij begon haar praktijk in 1977, en begeleidt nu met haar twee partners meer dan 300 studenten per jaar. ,,Een groot deel van deze job bestaat erin om de verwachtingen af te stemmen op de realiteit'', zegt ze.

College Coach LLC, een particuliere universiteitsvoorbereidende dienst in Newton in Massachusetts, slaat zelfs munt uit de toelatingshysterie door studieadvies aan te prijzen als een extralegaal voordeel bij bedrijven. Onder zijn klanten telt College Coach onder meer de New York Stock Exchange, de beurs van New York, de American International Group (AIG), een van de grootste Amerikaanse verzekeraars, en Putnam Investment, een grote beheerder van beleggingsfondsen.

College Coach rekent werkgevers tien- tot driehonderdvijftigduizend dollar aan voor pakketten die workshops, seminaries, persoonlijk en telefonisch advies omvatten. Er is ook een helpdesk die werknemers telefonisch of per e-mail kunnen consulteren voor advies. Tijdens een recent seminarie bij AIG deelden adviseurs van College Coach zelfs gedetailleerde programma's uit voor een jaar privéschool, met een prijskaartje van liefst 41.000 dollar. Gezinnen die een beroep doen op privé-consultants zijn blijkbaar zo bezeten van de ambitie om hun kinderen in een topschool binnen te krijgen, dat ze zich vaak vergeten af te vragen hoe ze die studies dan wel gaan financieren. ,,Ze willen een lijstje waarmee ze kunnen pochen'', zegt Lloyd Peterson, vice-president van College Coach.

De mensen die op de universiteiten de kandidaturen beoordelen, zijn bang dat de consultants de studenten te hard pushen. Zelf zeggen ze dat ze elke kandidatuur op haar eigen verdiensten beoordelen. William Fitzsimmons, die verantwoordelijk is voor de toelating van studenten op Harvard, zegt dat zijn medewerkers altijd op hun hoede zijn voor studenten die hen ,,gehypet'' lijken, of die te mooi verpakt lijken door consultants.

De business van de consultants wordt in de hand gewerkt door de bezuinigingen die de voorbije jaren zijn doorgevoerd bij publieke diensten voor studieadvies, zegt Fitzsimmons. In sommige secundaire scholen moet één enkele overwerkte adviseur tot duizend studenten begeleiden. In publieke secundaire scholen is er gemiddeld één studieadviseur per 500 leerlingen. Fitzsimmons noemt dat een ,,nationale schande en een ramp''.