,,De markt heeft zich blijkbaar wekenlang ingehouden'', luidde het commentaar van een obligatiehandelaar gisteren. ,,Maar nu komt een stroom nieuwe emissies op dreef. Jammer genoeg is er weinig papier bij dat de particuliere belegger kan aanspreken.''

Ondanks het beperkte staal leningen-voor-particulieren valt de licht hogere rente op. In dollar bijvoorbeeld zal de lening van de Ford Motor Credit Company allicht veel succes hebben. Zij biedt een coupon van 8 procent voor een looptijd van nauwelijks drie jaar, een psychologische drempel. Het rendement wordt door de emissie boven pari gedrukt tot 7,55 procent, maar dat zou het succes volgens analisten niet in de weg mogen staan.

Daarnaast is er, eveneens in dollar, eveneens voor een looptijd van drie jaar, de Rabobank. Een iets betere debiteur, en dus een iets lager rendement (7,31 procent).

Enkele opvallende rendementen ook bij de niet-leverbare emissies in euro (niet in de tabel). Zo biedt Dexia meer dan 6 procent voor een looptijd van nauwelijks vijf jaar en Lehman Brothers is bereid 5,73 procent te betalen voor een looptijd van tweeënhalf jaar.

En als klap op de vuurpijl, maar jammer genoeg evenmin leverbaar, komt VNU met een lening op zeven jaar die 6,69 procent rendeert. VNU heeft weliswaar een A2 rating die volgens analisten op het randje balanceert van een A3 -- wat technisch veel verklaart -- maar veel gewone beleggers zouden die rating nog best aanvaardbaar vinden.

De markt stond overigens de hele week in het teken van de Amerikaanse centrale bank. Eerst was het wachten op de Fed en dan was het afwachten hoe de aandelenmarkten zouden reageren. Die verzwakken weliswaar, maar niet echt spectaculair, en dat doet analisten vermoeden dat er nog flink wat potentieel is.

Niet ten onrechte als je de prestaties van de Amerikaanse, en steeds meer ook van de Europese, economie bekijkt. De industriële productie en de capaciteitsbenutting stegen in de VS allebei naar nieuwe hoogtepunten terwijl het aantal werklozen verder afnam. Dat de rente nog eens omhoog zal moeten, is nu al evident.

Ook Europa presteert krachtig, maar met een voortdurend verder verzwakkende euro en de opnieuw stijgende olieprijzen moet het oude continent aardig beginnen oppassen voor ingevoerde inflatie. Het ergste wat Europa zou kunnen overkomen, is dat de ECB verplicht wordt de economische groei te fnuiken omdat externe factoren de inflatie doen oplopen. Geen gemakkelijke evenwichtsoefening voor Wim Duisenberg en zijn ploeg.