De Wijzen komen uit het oosten, niet uit het westen. Dat heeft de raad van bestuur van het spraaktechnologiebedrijf Lernout & Hauspie uiteindelijk ook begrepen en daarom ruilde hij de Amerikaan John Duerden als chief executive officer in voor de Luikenaar Philippe Bodson. Die maakte met tien dagen vertraging -- Driekoningen valt niet op 16 januari maar op 6 januari -- zijn opwachting in Ieper. Wellicht was hij onderweg even het spoor bijster geraakt. Met al die lichtvervuiling vandaag is het inderdaad niet meer zo gemakkelijk om de ster te volgen.

Is Philippe Bodson een wijze? Hij heeft in elk geval zitting in de Senaat en dat heet toch de vergadering van wijzen te zijn? Ik vermoed dat hij aan de intellectueel hoogstaande debatten in de Senaat niet genoeg had om zijn leven te vullen en daarom, toegevend aan zijn avonturiersgeest, gemakkelijk bezweken is voor de sirenenzangen uit de Westhoek.

Goud had hij zeker niet bij toen hij zich presenteerde aan de ontvangstbalie van Lernout & Hauspie, al had het spraaktechnologiebedrijf dat vast goed kunnen gebruiken om zijn financiële problemen te verlichten. Mirre wellicht ook niet. Wierook misschien wel, maar dan voor eigen gebruik. En dat mag, zolang hij daarmee geen maatschappelijke overlast veroorzaakt. Wat had hij dan wel bij zich om het veelgeplaagde bedrijf te schenken? Een pak onschatbare managementervaring.

Het enige epitheton ornans dat de Wall Street Journal hem woensdag toedichtte was ,,a Belgian'', maar de man heeft heus wat meer in zijn mars. Hij is ingenieur, werkte bij de hooggeprezen consultant McKinsey, deed ervaring op in de financiële sector, bracht een glasfabrikant die bijna aan scherven lag er weer bovenop en ontpopte zich ten slotte als de charmante prins die het slapende Doornroosje wakker kuste.

,,Dat laatste kan ik ook'', hoor ik u zeggen. Maar dan wil ik er u toch attent op maken dat Doornroosje in dit geval de energiegroep Tractebel was en dat Philippe Bodson bijna tien jaar bezig is geweest met het wakker kussen van die Schone Slaapster. Toen hij eindelijk zover was en zich klaarmaakte om de ontwakende prinses in zijn armen te nemen, stond er plots een Parijse roofridder naast hem die het ius primae noctis opeiste en zich meester maakte van de prinses. Bodson liet dat uiteraard niet goedschiks gebeuren en verweerde zich heftig, als Braveheart , maar moest uiteindelijk toch het onderspit delven.

Gekwetst trok hij zich terug, in de Senaat. Maar twee jaar later zijn de wonden grotendeels geheeld. Hij wil er opnieuw tegenaan. Hij is uit op revanche. De flamboyante Luikenaar wil nog eens bewijzen wat hij in zijn mars heeft. En dat kan hij het best door een taak aan te vatten die bijna iedereen schier onmogelijk acht: het zieltogende Lernout & Hauspie er weer bovenop helpen.

Weinigen zijn zo geknipt voor die job als Bodson. Hoewel hij een praatvaar is, kent hij weinig van de spraaktechnologie. Maar hij is niet bang van uitdagingen. Hij heeft niets te verliezen en tegelijk is hij erop gebrand iedereen versteld te doen staan, nog een keer zijn krachtpatserij te tonen. Onbevreesd en ongeknecht.

Het eigenlijke werk bij Lernout & Hauspie moet nog beginnen, maar voor Philippe Bodson kan het eigenlijk al niet meer stuk. Zijn naam prijkte opnieuw op de voorpagina's van de kranten, hij werd weer omzwermd door fotografen en cameraploegen. Niemand kan ernaast kijken: hij is terug! En dat uitgerekend hij, die enkele jaren geleden nog werd afgeschilderd als de aartsvijand van Vlaanderen, nu wordt aangezocht om de Vlaamse technologietrots te redden, moet Philippe Bodson bijzonder welgevallen. Nu de rest nog: ,,Waar is dat bedrijf?, dat ik het red.''