De muziekindustrie lijkt niet in staat te zijn de mengeling van business en wanorde van het Net aan te pakken.

De internetcultuur is een vreemde mix van kapitalisme en anarchie. Aan de ene kant heeft de technologie een enorme sector van dotcom's gecreëerd, miljarden dollar aan nieuwe rijkdom gegenereerd en is ze een kritisch business-instrument geworden. Maar toch blijft het Internet op hetzelfde moment ruim ongereglementeerd en wetteloos; een medium waarin technologie de mogelijkheid overtreft van rechtbanken of regeringen om regels vast te stellen.

De juridische strijd tussen de muziekindustrie en websites zoals Napster ( www.napster.com ) , die de gratis uitwisseling van digitale muziekbestanden vergemakkelijken, illustreert deze dichotomie. Muzikanten en muziekstudio's vragen, terecht, dat ze voordeel zouden kunnen trekken uit hun werk. Maar internetgebruikers verwachten dat de inhoud gratis is.

Tijdschriften- en krantenuitgevers hebben zich neergelegd bij dit belangenconflict. De meesten hebben -- met tegenzin -- geaccepteerd dat de producten waarvoor ze in de echte wereld worden betaald, platforms worden voor reclame en e-commerce wanneer ze op computerschermen worden vertoond. De mogelijkheid om winst te maken op het Internet weegt zwaarder dan de onzekerheid die deze uitgevers hebben gehad over het ,,weggeven'' van hun producten.

De muziekindustrie daarentegen lijkt vastberaden haar traditionele manier van zakendoen te behouden. Ze geeft haar geld liever uit aan advocaten en lobbyisten dan zich neer te leggen bij het Internet. Zo wil de branche inbreuken op het Internet verhinderen.

Voor de meeste internetgebruikers blijkt er geen onderscheid te bestaan tussen het kopiëren van een tijdschriftenartikel op een website en het dan doormailen naar vrienden, en het downloaden van een digitale kopie van een bekend liedje en dat verspreiden naar anderen.

Ook staat de technologie niet stil. De volgende aanval op de muziekindustrie kan uit de hoek van het draadloze web komen. Zullen de consumenten, die gewoon zijn om naar de radio te luisteren zonder kosten, willen betalen voor de muziek die via het Internet wordt geleverd aan de draadloze apparaten in zakformaat? Ik denk het niet.

Wanneer ze haar huidige koers handhaaft, kan de muziekbusiness de geschiedenis ingaan als de sector die er niet is in geslaagd zich aan te passen aan technologische veranderingen. Maar het moet zo niet uitdraaien.

Het is niet moeilijk zich internetdiensten in te denken die bijvoorbeeld automatisch nieuwe opnames leveren uit een lijst van je favoriete artiesten, of die wekelijks een top-10 afleveren. Consumenten zijn misschien wel bereid te betalen voor het gemak van dergelijke diensten. Het doel van de muziekindustrie zou moeten zijn internetdiensten te leveren die de gemiddelde consument aanspreken.

© The Financial Times