Als iedereen zijn rock-klassiekers kende, was er geen probleem geweest. Dan had de epidemie nooit zo snel om zich heen kunnen grijpen, had het virus geen kans gemaakt. ,,Love hurts'', zingt de Schotse band Nazareth al vijfentwintig jaar. ,,Love is just a lie to make you blue, ooh-ooh, love hurts.'' Een gewaarschuwde vrouw of man is er twee waard. Maar jongeren vandaag horen liever Britney Spears, Pragha Khan of K3. En koesteren dus geen argwaan als ze een e-mailtje ontvangen dat ,,I love you'' fluistert.

De gevolgen van het gat in hun cultuur zijn nu bekend: de software van 45 miljoen computers ontregeld en een schade die wereldwijd met de natte vinger geschat wordt op 450 miljard frank. En dat allemaal door een computervirus dat meereisde in de loveletter die een razendsnelle kettingbrief bleek.

Stefaan Michielsen
©mh

Je kan 's nachts graffiti gaan spuiten op blinde muren, inbraken plegen en aan carjacking doen. De kans dat je tegen de lamp loopt, is verwaarloosbaar. Maar waag het niet om iets te mispeuteren op het Net, want binnen de kortste keren zit men je op de hielen. U besefte het misschien niet, maar wie ronddwaalt op het Internet, laat massa's sporen na.

Wanneer u on line gaat, hoelang u op welke webstekken vertoeft, welke webpagina's u raadpleegt, met wie u mailtjes uitwisselt, het wordt allemaal nauwkeurig geregistreerd door uw internettoegangsleverancier. Op basis van die elektronische gegevens kan men uw profiel uittekenen: welke muziek u graag hoort, waar u op reis gaat, wat uw hobby's zijn, welke boeken u leest, tot uw seksuele voorkeur toe. Vertel me hoe u internet en ik zal zeggen wie u bent. U dacht in uw naïviteit toch niet dat al die gegevens achteloos werden weggegooid? Die informatie is een schat waard. Want kennis is macht. Verbaast het u nog dat er op de internationale aandelenmarkten exuberante bedragen betaald worden voor internettoegangsleveranciers?

Big brother is watching you. Een computeramateur die een grapje wil uithalen op het Internet, zit vlugger achter slot en grendel dan terroristen die er met twintig gijzelaars vandoor zijn. Althans op de Filipijnen. De Filipijnse politie moest wel de hulp inroepen van Interpol en de FBI en had eerst de verkeerde te stekken, maar na zes dagen was de dader toch gevonden: Onel de Guzman, een 23-jarige informaticastudent uit Manilla.

Een pienter baasje. ,,Een Trojaans paard om wachtwoorden via de elektronische mail te versturen'', luidde de titel van het eindwerk dat hij wilde maken. Het onderwerp: hoe via e-mail wachtwoorden stelen zodat je op kosten van anderen kan internetten. Zijn promotor wees het onderwerp van de hand als ,,onwettelijk''; de student sloeg verbolgen de schoolpoort achter zich dicht.

Onel de Guzman beweert dat het virus ,,per ongeluk'' op het Net is geraakt en dat hij geen kwade bedoelingen had. Dat zei mijn echtgenote ook toen ze een hele camping aan het Gardameer zonder stroom zette omdat ze absoluut in de tent met de haardroger haar kapsel wat wou bijwerken. Kleine oorzaken, grote gevolgen. De kans dat de student gerechtelijk vervolgd wordt, is miniem. De Filipijnen hebben geen wet die het versturen van liefdesbrieven verbiedt. Wordt hij toch veroordeeld tot vergoeding van de schade, dan kan hij nog altijd terugvallen op de inkomsten uit het boek en de film die er ongetwijfeld aankomen. Over hoe je ,,per ongeluk'' een BW wordt, een Bekende Wereldburger.