,,Willen ze het doen met Hageman, de 'crook of the year'? Maar dan zonder mij.'' Zo citeert een bestuurslid van Real Software de gedelegeerd bestuurder van het bedrijf, Theo Dilissen, de voormalige manager van het jaar. Dilissen heeft op dat moment, vrijdag 26 september, net een ultiem samenwerkingsvoorstel afgewezen, tot grote ergernis van een groep aandeelhouders rond de afgezette oprichter van het bedrijf, Rudy Hageman. ,,Dilissen, je kunt blijven, ook als bestuurder, maar vijf van je vrienden moeten gaan en wij zullen hun plaats innemen.''

Uiterlijk een dag later, om 18 uur, moest Dilissen een antwoord geven op het voorstel van de coalitie rond Rudy Hageman. Onder meer Johan Verbist, van het gereputeerde advocatenkantoor Linklaters De Bandt, kijkt Dilissen in het kantoor van De Bandt aan de Brusselse Brederodestraat in het wit van de ogen terwijl hij het voorstel rustig formuleert. Dilissen wordt geflankeerd door Peter Leys, advocaat van het Amerikaanse Baker&McKenzie, en door crisisadvocaat Christian Van Buggenhout, zijn persoonlijke mentor.

Dilissen geeft geen krimp, ook al doet het voorstel hem walgen. Het houdt niets minder in dan een machtsovername van Real Software door een groep aandeelhouders rond de afgezette medestichter Rudy Hageman. De groep zegt 51,8 procent van de aandelen te hebben, voldoende om de hele raad van bestuur inclusief de gedelegeerd bestuurder naar huis te sturen.

Verbist zegt dat de referentie-aandeelhouders verregaande contacten hebben met investeerders, dat ze het plan afgechekt hebben met de banken en dat die onder de indruk zijn. Twee bestuurders zouden kunnen aanblijven: Germain Vantieghem, de voormalige manager België en Luxemburg van Arthur Andersen, ,,omdat hij de enige is die zich redelijk opstelde naar alle partijen toe'', en Dilissen. Maar ook Dilissens dagen zijn eigenlijk geteld: aanblijven tot maart 2004, luidt het voorstel.

Van Buggenhout reageert scherp: ,,Tot maart 2004? Jullie hebben duidelijk niets! Kom, we zijn hier weg'', zegt hij tegen Dilissen en Leys terwijl hij opveert.

Even later komen Dilissen en advocaten opnieuw het kantoor van Verbist -- een bekend cassatiepleiter en een van de zwaargewichten van het grootste Belgische advocatenkantoor -- binnen. ,,We willen over alles praten, want dit is te belangrijk, maar we hebben enkele dagen nodig.'' ,,U laat ons uw reactie tegen morgenavond 18 uur weten'', reageert Verbist.

Het spel lijkt op het eerste gezicht uit voor Dilissen, die een nieuwe meerderheid tegenover zich weet. Maar de voormalige basketbalkampioen en manager van het jaar 2001 raakt niet in paniek. De deadline, 18 uur, laat hij voorbijgaan zonder positief bericht. De putschisten lezen wat er te lezen valt in het signaal. ,,Dilissen heeft troefkaarten achter de hand, niemand blijft zo rustig als het onvermijdelijke op hem afkomt.''

De weigering is meteen het startschot voor de finale veldslag. Inzet: de herovering van Real Software door Rudy Hageman. Maar in het communiqué dat de putschisten afgelopen dinsdagavond uitstuurden, krijgt de gevallen stichter van het IT-bedrijf maar een bijrolletje. Een tactische zet, zo blijkt, want de Antwerpse ondernemer, die in 1999 nog als een van de allerrijkste Belgen gold, is verbrand. Dat erkennen zelfs zijn medestanders.

Hageman was eind jaren negentig de meest bejubelde ondernemer van Vlaanderen. Hij kocht via Real Software het ene bedrijf na het andere op. Real Software groeide exponentieel, van een bedrijf van een paar honderden medewerkers tot een IT-groep met wereldambities. Als Hageman over overnames sprak, ging de beurskoers automatisch hoger en werd hij tientallen miljoenen euro's rijker. Door het succes van Real Software genoot Hageman het ongelimiteerde vertrouwen van de belegger.

Toch was er reden voor bezorgdheid. Hageman, een topverkoper die dreef op de techniciteit van zijn partner Leo Meuris, had in het verleden al eerder succesverhalen opgebouwd waarbij achteraf de lijken uit de kast donderden. Dat was onder meer het geval bij Delaware Computing, toen eigendom van de bouwgroep Dillen.

Hageman en Meuris, die van Delaware een succes hebben gemaakt, dromen al snel van een eigen bedrijf. Maar Hageman wil niet met lege handen vertrekken bij Delaware en eist zijn deel van de zwarte Luxemburgse kas. Een dubbele handtekeningbevoegdheid geeft hem een goede onderhandelingspositie. Bij Delaware vindt hij ook nog de nodige medewerkers en product-knowhow om ervoor te zorgen dat Real Software in 1986 een vlotte start neemt.

In 1992 kunnen Hageman en Meuris de succesjes van Real Software al financieel verzilveren. Onder meer het Amerikaanse telecombedrijf AT&T wil het bedrijf overnemen, maar het bod springt af op het ego van Hageman, die eist benoemd te worden tot president van de Europese activiteiten. Met het Nederlandse Getronics lijkt het wel te lukken, maar Hageman bedankt in extremis voor de eer. Zijn partner Leo Meuris casht wel: hij verkoopt zijn 50-procentbelang aan Hageman.

IN JUNI 1999 gaat het mis. Hageman wil Real Software in omvang verdubbelen door het Amerikaanse Tava over te nemen. KBC Bank financiert de overname van circa 220 miljoen euro met een krediet op korte termijn. Hageman rekent op een verdere koersstijging voor een nieuwe aandelenuitgifte.

Maar de aankoop van Tava blijkt een vergissing. De beurskoers van Real Software begint af te brokkelen en laat de piek van 140 euro steeds verder achter zich. Hageman wil geen aandelenuitgifte tegen een lagere koers, want hij hoopt op herstel. Op een ogenblik dat het intern duidelijk moet geweest zijn dat Real Software in slechte papieren zat, blijft Hageman goed nieuws uitsturen, maar verzilvert hij discreet voor circa 25 miljoen euro aan aandelen.

Als later blijkt dat Real Software rijkelijk laat met een winstwaarschuwing uitpakt, is de Antwerpenaar zijn geloofwaardigheid helemaal kwijt. De door hem binnengehaalde kroonprins, Theo Dilissen, wordt in januari 2001 naar voren geschoven als nieuwe topman. In september van dat jaar verliest Hageman ook zijn functie van voorzitter van de raad van bestuur.

Dilissen wordt in januari 2002 verkozen tot manager van het jaar, terwijl Hageman nog maar weinig vrienden blijkt te hebben. In het Vlerick-netwerk vindt hij wel enkele medestanders. Een netwerk waarvan de kern bestaat uit een handvol Vlaamse managers en ondernemers. De echte kern is zelfs een duo: Jan Coene, ex-ABB en de man die de 'schone slaapster' Picanol nieuw leven heeft ingeblazen, en Luc Vansteenkiste, de gedelegeerd bestuurder van Recticel.

Als in 2002 de oud-CD&V-politicus Frank Swaelen vervangen moet worden als voorzitter van Real Software, wil Coene die plaats zelf invullen, maar Dilissen houdt de boot af. Coene en Vansteenkiste proberen naderhand ook Theo Dilissen te 'overtuigen' om Rudy Hageman opnieuw binnen te laten als voorzitter van de raad van bestuur, maar Dilissen weigert. Not done , want wie Coene kent, weet dat zijn wensen eisen zijn.

Als Hageman ten slotte bij Real Software ook als consultant geweerd wordt, is de sfeer volledig verziekt. Hageman heeft nog maar één droom: revanche. Hij wil de scalp van Dilissen. Via het Vlerick-netwerk komt hij bij Ernst & Young terecht. Dat auditkantoor wordt voorgezeten door Gust Herrewijn, de auditor die tijdens de expansiejaren de boeken van Real Software aftekende en die door het nieuwe management bedankt werd voor zijn diensten om plaats te maken voor Deloitte. Ernst & Young heeft in zijn kringen ook nog een adviseur met een scherp profiel: Jean-Louis Duplat, de voormalige voorzitter van de Commissie voor het Bank- en Financiewezen (CBF). Duplat heeft niet al te veel vrienden, maar wordt gerespecteerd en gevreesd om zijn intelligentie en dossierkennis.

Hageman verandert ook van juridisch adviseur. Hij doet een beroep op Johan Verbist van Linklaters De Bandt. Een intelligent, diplomatisch ingesteld topadvocaat die ook Jan De Clerck van Domo (Beaulieu) bijstaat in zijn perikelen met fiscus en familie en die de banken adviseerde bij het faillissement van Lernout & Hauspie.

Zwaargewicht Verbist moet vooral de degens kruisen met een andere topadvocaat: Christian Van Buggenhout. Van Buggenhout is een advocatenkantoor op zich, een oorlogsmachine, een Tsjetsjeens commando of Al Qaeda-cel in één persoon.

Emoties zijn Van Buggenhout niet vreemd. Als hij zich sterk maakt voor iemand, vecht hij tot de laatste snik. Hij deed het eerder voor bijvoorbeeld Marc Vanmoerkerke bij de verzengende ruzie tussen vader en zoon om de verkoop van Sun International en SunParks. ,,Moeder, dit is de man die me mijn leven teruggegeven heeft'', zei een bewogen Marc Vanmoerkerke toen hij de advocaat voorstelde aan mevrouw Vanmoerkerke, nadat zoon en advocaat hun slag thuisgehaald hadden.

ERNST & YOUNG VERTELT Hageman al snel dat hij in zijn eentje, met circa 20 procent van de aandelen, geen kans maakt op een comeback. Uit een analyse van het dossier blijkt ook dat het bedrijf operationeel levensvatbaar is, maar dat alleen al de hoge schuldenlast de IT-groep de nek omdoet. Hageman moet de steun zien te verwerven van andere aandeelhouders. In het eerste kwartaal van dit jaar wordt dat proces vanuit Ernst & Young en de Vlerick-kern opgestart. Er is wel een probleempje. Hageman moet steun vragen aan aandeelhouders wier vermogen hij vernietigd heeft als gevolg van zijn wanbeleid. Dat zijn de Fransen achter de Real Software-dochters Arial en ASQ, maar boven alles het duo achter Real Solutions: Michel Fontinoy en Christian Kelders.

Fontinoy ligt moeilijk: de man verwijt Hageman het verlies van een groot deel van zijn vermogen en wil niets meer met hem te maken hebben. Fontinoy schaarde zich bij de crisis in 2001 resoluut aan de kant van Theo Dilissen en engageerde zich om een operationeel directeur te worden. Het is ook Fontinoy die Hagemans echtgenote aan de deur zet bij Real Software.

De eerste contacten tussen Hageman en Fontinoy verlopen moeizaam. Beiden willen niet met elkaar praten. Het duurt verschillende weken voordat Johan Verbist ze zo ver krijgt dat ze toestemmen in een ontmoeting. Ze krijgen elk een apart lokaal toegewezen en Fontinoy weigert alle direct contact met Hageman. Verbist neemt de pendeldiplomatie op zich.

Langzaam groeien beide partijen naar elkaar toe. De adviseurs van Hageman weten Fontinoy te overtuigen dat zijn financieel belang niet bij Dilissen ligt, omdat die te veel in de greep van de banken zou zitten. Een gevoelige snaar, want Fontinoy, een charmant man, is in realiteit een financiële shark . Hij wist een klein Luxemburgs bedrijfje, Projet, later omgevormd tot Real Solutions, als hefboom te gebruiken om met een belang van 21,65 procent de grootste aandeelhouder te worden van Real Software. Een gevolg van de boeteclausules die Fontinoy destijds nog wist af te dwingen van Rudy Hageman.

Ergens in september weet Hageman zich verzekerd van een aandeelhouderscoalitie die de meerderheid (51,8 procent) in Real Software zegt te controleren. Als Dilissen in dezelfde maand de belangrijke aandeelhouders van Real Software een mandaat vraagt om met de banken een nieuwe schuldherschikking af te ronden, doet Fontinoy moeilijk. In het schema dat Fontinoy voorgelegd krijgt, moet van de 190 miljoen euro schuld maar 50 miljoen euro terugbetaald worden. Een belangrijk deel wordt kwijtgescholden, een ander deel omgezet in aandelen. De sleutelmanagers moeten zich nog enkele jaren bij Real Software engageren of een resultaatverbintenis aangaan. Fontinoy weigert. Hij blijkt alleen in een cash op korte termijn geïnteresseerd te zijn.

Johan Verbist (Linklaters De Bandt) laat op 12 september de raad van bestuur van Real Software aangetekend weten dat de meerderheidsaandeelhouders hun vertrouwen opzeggen en een alternatief plan hebben. Op dinsdagavond 7 oktober, anderhalve week nadat Dilissen en adviseurs bedankten voor de komst van vijf bestuurders uit het Hageman-kamp, verstuurt de groep rond Hageman een opvallend communiqué. Ze eisen dat de raad van bestuur binnen drie weken een bijzondere aandeelhoudersvergadering bijeenroept. Die moet de voltallige raad van bestuur afzetten en een nieuwe raad installeren die met de banken zal onderhandelen en de weg effenen voor de intrede van een industriële partner. Die industriële partner zou helpen om de bankschuld af te kopen tegen 'discountwaarde'.

Dilissen reageert verbaasd als hij hoort praten over een industriële partner. ,,We hebben met bankiers twee jaar lang naar partners gezocht, maar niemand was bereid vanwege de hoge bankschuld.''

Tussen de nieuwe, onafhankelijke kandidaat-bestuurders prijkt minstens één opvallende naam: die van Jean-Louis Duplat, ex-voorzitter van de Commissie voor het Bank- en Financiewezen (CBF). Duplat is de naam bij uitstek om de putschisten credibiliteit te geven. Duplat zegt dat er gesprekken zijn met een industriële partner, maar dat er nog geen pre-akkoord is. De daadwerkelijke intrede zou tot eind maart 2004 op zich kunnen laten wachten.

Al snel blijkt dat de centrale partner die Hageman en medestanders op het oog hebben, Telindus is. Bij het Leuvense IT-bedrijf is sinds kort Ronald Everaert, een belangrijk man in het Vlerick-netwerk, gedelegeerd bestuurder. Everaert, die in ongenade viel bij de verzekeraar Mercator, heeft de nieuwe functie te danken aan zijn beste vriend: Jan Coene.

Het is dezelfde Coene, tot voor kort lid van het strategisch comité van Telindus, die Hageman helpt om Everaert te winnen voor het idee om Real Software aan Telindus te koppelen. Een stoutmoedige operatie. De opvallende wissel bij Telindus, waarbij de gedelegeerd bestuurder Eric Van Zele verdween, is nog niet verteerd. Bovendien had Real Software vroeger al bij Telindus aangeklopt, maar die gesprekken mislukten.

Met Everaert zou het wel kunnen lukken. Telindus zou bovendien de kar niet alleen moeten trekken. Durfkapitaalfondsen en zelfs Hageman zouden optreden als cofinanciers.

Eergisteren zat Rudy Hageman nog in Leuven bij Telindus om het project, waarbij belangrijke hindernissen te nemen zijn, verder uit te werken. Het uitlekken van het plan in deze krant zorgde gisteren voor schokgolven. Het plan was nog te veel een baby van de Vlerick-kern. Everaert had zijn eigen raad van bestuur nog niet kunnen voorbereiden op wat de komende maanden moest komen. Er zat voor hem en anderen niets anders op dan afstand te nemen van de eigen baby.

Het zinnetje, dat 'eerst de strategie van Telindus nader afgelijnd zou worden vooraleer zulke grote en complexe operaties overwogen zouden worden', hield de deur wel op een kier, maar de schade was reëel. De geloofwaardigheid van de nieuwe meerderheid bij de banken was er allerminst bij gebaat. Het alternatief plan dat ze zegden te hebben, bleek op heel veel drijfzand gebaseerd.

Ondertussen onderhandelt Real Software met de banken over hun plan. Als de banken het licht op groen zetten, wordt de geplande aandeelhoudersvergadering en putsch-poging een maat voor niets. De aandeelhouders kunnen dan alleen nog het bankenplan afschieten: dat is dan het einde van Real Software.