Carl Haven uit Leuven houdt van onverwachte dingen. Hij was een van de eerste mannelijke kleuterleiders in het land, ging geiten melken en werd ,,load controller'' bij Sabena. Maar telkens een Boeing of Airbus op het tarmac klaarstond voor een ,,take off'', kon hij er zijn ogen niet van afhouden. Dan maar zelf piloot worden. Een lening van 2,3 miljoen frank en duizenden studie-uren later slaagde hij in zijn examen voor lijnpiloot.

Het interview met de nieuwbakken piloot gebeurt in een cafetaria op de luchthaven in Zaventem. Van daaruit heb je een prima uitzicht op een van de landingsbanen. Tijdens het praten kijkt Carl Haven bijna voortdurend naar buiten: eigenlijk zou hij liever achter de knuppel in de cockpit zitten. Maar voorlopig staat hij op een Sabena-wachtlijst voor piloten en daarom is hij sinds een dag weer aan het werk als load controller . Hij moet wachten tot er een 'vliegtuig vrijkomt'. Dan kan hij beginnen aan een drie maanden durende praktijkopleiding om met een Boeing, Airbus of Avro van de grond te gaan.

,,Ik was een middelmatig student tijdens de humaniora'', begint Carl Haven zijn verhaal. ,,Ik wilde geen universitaire studie beginnen toen ik zag hoe zwaar mijn twee broers daarvoor moest blokken.'' Omdat zijn vader lesgaf, besliste Carl Haven voor het onderwijs te kiezen. Hij werd uiteindelijk kleuterleider. ,,Dat geeft je de kans om creatief bezig te zijn. De opleiding viel reuze mee. Ik was wel de enige man in de klas en dat heb ik geweten toen ik afstudeerde. Nu is het misschien courant dat een man kleuterleider wordt, maar zestien jaar geleden was dat veel minder. Op geen enkele sollicitatiebrief heb ik ooit een reactie gekregen, vermoedelijk omdat ik geen vrouw was.''

Hij werd uiteindelijk studiemeester in de befaamde Don Boscoschool in Haacht. Waarschijnlijk was hij dat ook gebleven als hij benoemd was geraakt. Dat gebeurde niet en hij moest zijn plaats na 3,5 jaar afstaan voor een zogenaamde gereaffecteerde (vastbenoemde, maar werkloze) leerkracht.

,,Toen ben ik een half jaar werkloos gebleven. Ik moest elke dag een stempel gaan halen. Nogal vernederend, vond ik. Ik ben toen een tijd depressief geweest, zonder het zelf goed te beseffen. Je weet 's morgens eigenlijk niet waarom je uit je bed moet.''

Via een vriend kwam Carl Haven in contact met Midgard. Dat is een boerderij in Werchter waar geitenkaas wordt gemaakt. ,,Ik heb er geiten gemolken, stallen schoon geveegd, lekkere biologische kaas gemaakt en die kaas ook verkocht. Het was tof, maar ik kon er slechts tien uur per week werken. Ik was ondertussen 25 jaar en moest toch een beetje aan mijn toekomst gaan denken. Zo ben ik kort nadien, net als mijn broer, bij Sabena begonnen.''

Hij werd na een examen load controller . Dat is een controleur die zorg draagt voor een juiste gewichtsverdeling in het vliegtuig tussen brandstof, passagiers, cargo, enzovoort. Hij stelt voor elke vlucht een laadplan op. Dat kan onder meer afhankelijk zijn van het weer. Een vliegtuig dat naar Afrika vliegt en mogelijk door zwaar weer moet, neemt liever meer brandstof mee. Zo kan de piloot een omweg maken en een onweder vermijden.

Maar zo dicht in de buurt van vliegtuigen, begon het te kriebelen. ,,Piloot worden is toch een jongensdroom, ook van mij. Als kind was ik gefascineerd door vogels en dan vooral door hun vleugels. Daarom ben ik begonnen met deltavliegen, ook al had ik een beetje hoogtevrees.''

De collega's en piloten van Sabena hadden ondertussen in de gaten wat Carl Haven bezielde, zeker als hij tijdens een stil moment wel eens in de cockpit van een leeg toestel kroop. ,,Ik kreeg veel steun van een Airbus-commandant die vroeger ook load controller was geweest. 'Als ik dat kan, dan jij zeker ook', vertelde hij telkens.''

Drie jaar geleden besliste Carl Haven de grote stap te doen. Hij schreef zich in voor de avondschool van het Sabena Air Training Center . Daar kun je een theoretische pilootopleiding volgen. Carl Haven ging halftijds werken en betaalde 140.000 frank inschrijvingsgeld. Dat betekende drie avonden in de week en zaterdagvoormiddag telkens drie uren les over mechanica, aërodynamica, meteorologie, enzovoort. Op de dagen dat hij niet aan het werk was, zat hij zeven tot acht uren achter zijn cursusboeken. ,,Ik weet nog altijd niet waar ik die discipline vandaan haalde'', grinnikt hij. Hij slaagde met 78 procent. ,,Zo een hoog percentage heb ik zelfs tijdens mijn humaniora nooit behaald.''

Daarna volgde het echte werk. Hij vertrok voor een opleiding van zeven maanden naar de Sabena vliegschool in het Amerikaanse Arizona. Daar leerde hij echt vliegen, eerst visueel, daarna op instrumenten. Dat betekent dat de piloot overdag meteen na de take off een bril opzet waarmee hij alleen het dashboard ziet. ,,Een heel bizarre ervaring, want je moet je gevoel helemaal uitschakelen en leren vertrouwen op de vlieginstrumenten.''

,,Voor het eerst achter de knuppel zitten deed de rillingen over mijn rug lopen, en dan voor het eerst solo de lucht in. Dat was het helemaal. Ja, ik kan vliegen, eindelijk. Het was een onbeschrijfelijk moment. Dat was het.''

Na zeven maanden kreeg hij zijn licentie van beroepspiloot IFR rating, waarmee hij dus gekwalificeerd is om Sabena-piloot te worden. Hoewel er een tekort aan piloten bestaat, heeft Sabena toch een wachtlijst. Ik zou eigenlijk het liefst bij Sabena blijven, want het is erg plezierig om hier te werken. Ik ken het bedrijf goed. We zien wel. Ik zou ook liefst met een Airbus vliegen.''

Om de praktijkopleiding te kunnen betalen, sloot hij een lening af van 2,3 miljoen frank. Volgende maand moet hij zijn eerste afbetaling doen. ,,Als load controller verdien ik, afhankelijk van de premies, en in het ploegensysteem ongeveer 55.000 frank netto per maand. Een beginnend piloot verdient 90.000 tot 95.000 frank netto. Dat is een stuk meer, maar ik moet de komende negen maanden 27.000 frank per maand afbetalen. Dan hou ik nog tienduizend frank per maand over door mijn nieuwe baan. Ik vertel dit alleen maar om te zeggen dat het niet klopt dat alle piloten dik verdienen en allemaal in een sjieke villa in Keerbergen wonen, toch niet de eerste tien jaren van hun carrière.''

,,De voldoening die ik kreeg om mijn droom te realiseren is veel belangrijker. Vroeger dacht ik dat zo'n studie veel te hoog gegrepen zou zijn voor iemand zoals ik. Maar dat is niet juist. Je kan je eigen grenzen geweldig verleggen als je iets echt wil bereiken.''

Carl Haven belde enkele weken geleden vanuit Arizona naar zijn ouders om te melden dat hij geslaagd was. Die waren op dat ogenblik op wandelvakantie in Luxemburg. Toen hun zoon in Zaventem landde, vertelden ze hem trots dat ze na dat telefoontje niet meer waren gaan wandelen, maar dat ze door de bossen van Luxemburg hadden gezweefd.

U wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld u aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig