Publicis-directeur Maurice Levy is al lang een euro-adept, vertelt hij aan Kim Willsher . Nu moet hij alleen nog 300 miljoen andere Europeanen zover zien te krijgen. Geen eenvoudige opdracht.

De man die miljoenen Europeanen voor de eenheidsmunt moet winnen, heeft het bijzonder druk. Zo druk dat, als we hem uitnodigen voor een etentje in Parijs en we hem het restaurant laten kiezen, hij opteert voor de kantine van zijn eigen bedrijf. ,,Sorry, hij heeft echt heel weinig tijd'', krijg ik te horen.

Een heerlijk aperitiefje op een zonnig terrasje in Parijs, samen met Maurice Levy, directeur van reclamebureau Publicis Group, daar zag ik wel wat in. Mooi niet, dus. Ik zit op een lederen bankstel in het hoofdkwartier van het bedrijf aan de Champs-Elysées. Het ,,eetsalon'' van het management bij Publicis is wel wat anders dan het doorsnee bedrijfsrestaurant, maar toch. De Crillon is het ook weer niet.

De 58-jarige Levy is meer dan een drukbezet man. Hij is een man met een roeping. Zijn roeping is de euro. Op 1 januari volgend jaar ruilen 300 miljoen mensen in 11 landen in Europa hun nationale munten en biljetten in voor euro's. Die omschakeling wordt volgens sommigen de grootste uitdaging waar het continent in vredestijd ooit voor stond.

Publicis reef het contract van 3 miljard frank binnen voor de publiciteitscampagne van de Europese Centrale Bank, het contract van 18 miljard frank voor de campagne van de Franse regering, en daar bovenop nog eens de portfolio van Duitsland en Nederland. Het is de taak van Maurice Levy bij de Europeanen alle vrees voor het nieuwe geld weg te nemen.

Levy is een beminnelijke en charmante Fransman. Hij straalt de jovialiteit uit van een professionele pr-man en spreekt Engels met een honingzoet accent. Hij komt met uitgestoken hand het restaurant binnengestruind vanuit zijn enorme kantoor op de zesde verdieping, stelt zich snel voor en tast meteen toe: we krijgen avocado met garnalen, kalfslever, frambozen en koffie voorgeschoteld. Bij de hele maaltijd drinkt hij niet meer dan één glas rode wijn. Later kom ik te weten dat onze lunch, die toch weken op voorhand was vastgelegd, tussen twee vergaderingen in zit geprangd.

Het ergste moet nog komen. Hij voert zijn opdracht met Gallische passie uit en maant me meteen aan mijn notitieboekje boven te halen. Nog voor de dienster van het bedrijf, schortje incluis, het voorgerecht op het damasten tafellinnen heeft neergezet, begint ons gesprek al sterk op een persconferentie te lijken.

,,Ik ben een geëngageerd Europeaan en een euro-enthousiasteling'', zegt hij. ,,Het is nu geen kwestie van de euro aan de bevolking te verkopen of te verklaren dat het een goed idee is in de eenheidsmunt te stappen. Die beslissing is al genomen. Waar het nu op aankomt, is duidelijk te maken dat de euro een feit is, en dat we er maar beter van bij het begin af aan positief tegenaan kunnen kijken.''

,,Alles draait om de precaire kwestie een fundamentele verandering door te voeren. De euro moet koste wat het wil een succes worden. Daarbij is het belangrijk dat we de mensen geruststellen en hen laten wennen aan het nieuwe geld.''

,,Hier in Frankrijk is het probleem dat de wisselkoers misschien 6,55957 wordt. Dat is zelfs moeilijk voor mensen die geweldig goed zijn in hoofdrekenen. Natuurlijk zullen de mensen fouten maken. Dat doen ze nu ook als ze naar het buitenland gaan en een vreemde munt gebruiken. Maar dat soort vergissingen begaan ze maar één keer, daarna wennen ze aan de nieuwe munt.''

,,We beweren niet dat het kinderspel is, maar we beweren ook weer niet dat het hels moeilijk wordt. Precies daarom gebruiken we in Frankrijk de slogan De euro: samen gaat het makkelijker. Voor de ECB kozen we: ,,De euro: het is onze munt.'' Die slogan suggereert eigendom en trots.

Volgens Levy wordt de euro het enige echte bindmiddel in Europa. ,,We delen dezelfde taal niet, we delen dezelfde regeringen niet en we lezen niet dezelfde kranten. We leven niet eens allemaal in dezelfde tijdzone. Behalve mond- en klauwzeer en de dollekoeienziekte hebben we bijzonder weinig gemeenschappelijk. Precies daarom is de euro zo belangrijk.

Levy is gehuwd en heeft drie kinderen. Hij ging dertig jaar geleden bij Publicis aan de slag als informaticus. Naar eigen zeggen was het zuiver toeval dat hij bij het creatieve aspect van de onderneming betrokken raakte. In 1972 legde een brand het hoofdkwartier in 1972 in de as. De legende wil dat Levy het brandende kantoorgebouw binnen rende om computertapes met belangrijke gegevens te redden. Zo kon het bedrijf operationeel blijven tijdens de heropbouw.

De stichter van Publicis was in ieder geval onder de indruk van Levy. Wijlen Marcel Bleustein-Blanchet, een held uit het Franse verzet, vroeg hem in 1988 het bedrijf te leiden. Vandaag heeft Publicis een paar van de bekendste merknamen ter wereld in portefeuille: Nestlé, L'Oréal, Coca-Cola, Renault en British Airways. Publicis behoort tot de vijf grootste reclamebureaus ter wereld. Vorig jaar nog nam het voor tachtig miljard frank Saatchi en Saatchi over, een van de bekendste namen in de sector.

Bij het hoofdgerecht stelt Levy voor dat we even niet over zaken praten en gewoon eten. Eindelijk een kans om het gesprek een wat persoonlijker wending te geven. Maar hij houdt de touwtjes stevig in handen. Hij vertelt me dat hij vaak in Londen is. Een van zijn drie zonen woont er en hij denkt met plezier terug aan zijn eerste bezoek aan de stad. Als tiener trok hij erheen om als stagiair te werken in het transportbedrijf van een vriend van zijn vader. ,,Ik was heel erg geïnteresseerd in Underwood, zegt hij met een jongensachtige grijns. Ik volg hem niet. Heeft hij het over een van de talrijke titels op zijn curriculum: Officier du Légion d'Honneur , juryvoorzitter van het reclamefilmfestival van Cannes, voormalig lid van de drugsbestrijdingscommissie van de Franse regering? Of heeft hij het over zijn voorliefde voor moderne kunst, antiek, het schaakspel en skiën?

,,Underwood, je weet wel, zegt hij, ,,het merk van schrijfmachines. De secretaresses vroegen me vaak hun machine te herstellen. Op een keer werd ik betrapt toen ik mijn armen rond één van die meisjes had terwijl ik haar schrijfmachine herstelde. Daar kreeg ik een fikse uitbrander voor.''

Na de lever met aardappelpuree schakelt hij meteen weer over naar de professionele golflengte.

Levy steekt zijn trots over het succes van Publicis niet onder stoelen of banken. Vooral de triomf in Engeland doet hem kennelijk deugd. De relatieve onbekendheid van zijn bedrijf buiten Frankrijk voor de overname van Saatchi en Saatchi zit hem kennelijk nog hoog. ,,We zijn nu één van de vier grootste reclamebureaus in Engeland. Niet slecht voor een stelletje Fransozen, toch?''

Maar gelooft hij werkelijk dat de haat-liefdeverhouding tussen Britten en Fransen nog altijd bestaat? ,,Ja, hoor, dat leeft verder. Je kunt er donder op zeggen dat binnen honderd jaar iemand schrijft dat BSE en mond- en klauwzeer de schuld waren van de Kanaaltunnel.

En hoe zou hij de euro verkopen aan de sceptische Britten?

,,Ik hoef de euro helemaal niet te verkopen, dat is een politieke beslissing. Volgens mij zijn Tony Blair en Gordon Brown de eenheidsmunt genegen, maar zoals alle politici zijn ze op zoek naar een meerderheid. Ik denk niet dat ze momenteel voldoende steun zouden vinden voor de euro bij de Britse bevolking.''

Dat gezegd, en nauwelijks 75 minuten na de eerste handdruk, rept Levy zich naar een volgende vergadering en sta ik weer op de Champs-Elysées.