Stefaan Michielsen
©mh
BIJ de aanvang van 2002 zijn nieuwjaarsbrieven voorgelezen, beste wensen geformuleerd en geschenken uitgewisseld. Na Sinterklaas en de Kerstman was het ditmaal de beurt aan peter en meter om hun petekinderen met een cadeautje te bedenken. Overdaad schaadt, behalve tijdens de eindejaarsfeesten. Kinderen zijn gelukkig gemaakt met een knuffelbeest, een gezelschapsspel, een leuke nachtjapon, een boek of een cd (al dan niet -rom ).

Er was dit jaar ook een speciaal geschenkje voor de grote mensen. Daar had de suikeroom uit Frankfort voor gezorgd. Nieuwe bankbiljetten voor iedereen, af te halen aan eender welke bankautomaat. Dankjewel, ome Willem!

Nieuw speelgoed moet uiteraard onmiddellijk worden uitgeprobeerd: het knuffelbeest wordt uitvoerig geknuffeld, het gezelschapsspel gespeeld, de nachtjapon aangetrokken, het boek opengeslagen en de cd opgelegd. De bekoring van het nieuwe, daar bezwijkt u toch ook voor? Wat doe je met nieuwe bankbiljetten? Even testen of ze wel werken, door ze uit te geven natuurlijk. Euromunten en -biljetten zijn pas een leuk speeltje als je er ook écht iets mee kan kopen. Dat geld moet rollen, geldt ook voor de euro.

In de eerste dagen van het nieuwe jaar is er nog overwegend in Belgische franken betaald, luidt het. De euro ging maar moeilijk aan het rollen. In toepassing van de wet van Gresham, die stelt dat slecht geld -- de frank? -- goed geld -- de euro? -- uit de omloop verdrijft? Of simpelweg omdat de euro scherper gekarteld is dan de frank?

Eén stevig duwtje had nochtans volstaan om de euro meteen aan het rollen te brengen. Het was, denk ik, een strategische vergissing de koopjesperiode te verlaten. Om chaotische toestanden aan de winkelkassa's te vermijden, was het argument. Maar daardoor is wel de kans verkeken om de Europese eenheidsmunt op een krachtige manier in de Belgische economie te injecteren. Nu zitten de Belgen met euro's in hun portefeuille die ze nauwelijks durven uitgeven en blijven de winkels leeg. Een lose-lose -situatie.

Handige lieden leggen zich daar echter niet zomaar bij neer. Nood breekt wet, nietwaar. Zonder er veel ruchtbaarheid aan te geven -- daarom spreken we van fluisterkoopjes -- zijn de meeste handelaars al wel van start gegaan met de winteropruiming. Tot vreugde van elkeen. Behalve Unizo. De zelfstandigenorganisatie is het nu eenmaal aan zichzelf verplicht daartegen protest aan te tekenen. Maar geloof me, wie braafjes wacht tot 19 januari om op koopjesjacht te gaan, zal merken dat het groot wild al is geschoten.

Als consument heb ik me de voorbije week een beetje afzijdig gehouden. Het barkoude weer verschafte me een goed excuus om het huis niet uit te moeten. Niet dat de euro me afschrikt, maar mijn eurominikit ligt nog onaangeroerd in een lade en ik heb nog geen eurobiljetten gehaald. Eén keer heb ik me door mijn kinderen laten meetronen naar de bioscoop. Daar heb ik betaald met mijn Bancontact-kaart.

Bij het verlaten van de bioscoop werd ik aangesproken door een onbekende dame. Die wanhopig op zoek was naar iemand met Belgische franken op zak. Want zij was al volledig eurocompatibel, maar de parkeerautomaat van het cinemacomplex aanvaardde helaas alleen franken. Hoe zij me uit de massa pikte, is me een raadsel. Zie ik er misschien uit als een oerconservatief die zich vastklampt aan die goeie ouwe frank?

Ik heb haar uiteraard graag uit de nood geholpen met een honderdje en wat munten. Door even wisselaar te spelen, heb ik ongewild nu toch euro's in mijn portefeuille: één muntstuk van één en eentje van twee euro. Wie weet het begin van een fortuin. Of zal ik ze toch maar laten rollen?