Het varken is geslacht. Snoopy ook, net als één van de 101 Dalmatiërs. Hun ingewanden zijn keurig tot worsten verwerkt: een hele reeks chipolata's en een paar dikkere beulingen. Alles samen voor 1.670 frank. Het resultaat van de spaarinspanningen van mijn drie kinderen.

Het heeft heel wat overredingskracht gevergd om hen ervan te overtuigen hun gespaarde frankjes te voorschijn te halen. Er is geteld en herteld. Enkele muntjes -- één van elke soort -- zijn opzij gelegd als herinnering voor later. En ik ben twee keer naar het postkantoor moeten gaan, want het aantal clips dat ze in het raam van de spaarpotactie op school hadden meegekregen, was ontoereikend. Maar nu ligt alles netjes verpakt op de kast, klaar om naar de bank te worden gebracht.

Zo'n slachtpartij geeft wel wat afval. Er zijn bijvoorbeeld diverse buitenlandse muntstukjes te voorschijn gekomen. Ik weet ook niet goed raad met de zowat veertig stukjes van vijftig centiemen. Die moeten blijkbaar als waardeloos worden beschouwd, want er zijn geen clips waar je die bruine muntjes in kan verzamelen. Een vergetelheid? Of is het opzet, een trucje om de Schatkist wat extra inkomsten te bezorgen?

Wil ik de halve frankjes alsnog te gelde maken, dan zal ik moeten proberen ze ongemerkt opnieuw in omloop te brengen door ze te lozen ter gelegenheid van verschillende kleine betalingen. En hopen dat de handelaar niet merkt dat ik probeer de zwartepiet aan hem door te spelen.

De Nationale Bank hoopt via de spaarpotactie ongeveer 1 miljard ,,slapende'' muntjes te kunnen recupereren. Dat moet de omruiloperatie van franken in euro begin volgend jaar vergemakkelijken. Door 735 muntstukken naar de bank te brengen -- volgende week, ik beloof het -- levert ons gezin daartoe een bescheiden bijdrage. Maar waar zitten die overige 999.999.265 muntstukken? Sommige landgenoten hebben blijkbaar een uitzonderlijk vetgemest spaarvarken op stal staan.

De inzameling van de gespaarde frankjes loopt minder vlot dan was verwacht. Mij verrast dat niet. Het vraagt immers heel wat inspanningen om de spaarvarkens open te breken, de muntstukjes te sorteren, de clips te vullen en ze naar de bank te brengen. En ik begrijp de weerstand die er bestaat om chartaal geld om te zetten in giraal geld. Geld op de bank is niet helemaal hetzelfde als geld in de hand. Baar geld heeft nu eenmaal een meerwaarde.

De banken voeren aan dat elektronische betaalinstrumenten een perfect alternatief zijn voor contant geld. Ik raad u echter aan niet al uw muntjes naar de bank te dragen, maar een voorraadje bij de hand te houden.

Probeer maar es door het leven te gaan zonder wat wisselgeld. Bij de bakker kan ik betalen met mijn Proton-kaart en in de Delhaize en de Aldi kan ik terecht met mijn Bancontact-kaart. Voor grotere aankopen heb ik een kredietkaart. Maar hoe betaal ik de vijftig frank entreegeld voor de jeugdvoetbalwedstrijd? Met m'n Proton-kaart? Dan antwoordt de man die met het sigarenkistje rondkomt vast en zeker dat hij geen Australisch geld aanvaardt.

Muntjes heb je nodig. Is het niet voor de parkeermeter, dan voor de caddie in de supermarkt, de snoepautomaat op het werk of voor het stoeltjesgeld in de zondagsmis. Pasmunt komt altijd van pas.