CALAIS -- ,,Come on, you lazy buggers! Zijn dát agenten? Veeg die blokkade weg! Anders doen wij het zelf!'' Het bericht dat de Franse regering zwicht voor de eisen van Franse vissers, kwam gistermiddag net op tijd. De blokkade van de Franse havens én van de Eurotunnel dreigde immers uit de hand te lopen. Engelse reizigers zijn dat eeuwige Franse gestaak grondig beu.

Nee, Richard Weir heeft niets tegen Fransen. Mooi land, prima wijn. Maar dat één beroepsgroep het land lam kan leggen en hardwerkende Britten op weg naar huis kan gijzelen, dat kan er bij hem niet in. En dan nog voor zo'n raar doel: tegen de hoge olieprijzen, daar staak je toch niet voor?

Weir krijgt bijval. Van mensen met huilende of hongerige kinderen, dringende afspraken,... Van iedereen eigenlijk, want wie beëindigt er graag zijn vakantie met een paar dagen aanschuiven voor een boot of een tunnel? ,,Die verdomde Fransen, ze laten ons eerst al ons geld verteren en dan schijten ze op onze kop.'' Een woordvoerder van de ordedienst probeert de menigte te sussen. ,,Zelfs als we zouden willen, mogen we een staking niet breken zonder orders van de prefect.'' Maar in een lesje over Frans recht en gebruiken heeft niemand nog zin.

Het is donderdagmiddag en sommigen zijn al 24 uur in Calais gestrand. Goedgelovige klanten van rederij SeaFrance vooral. Toen zestien vissersboten woensdagmiddag de uitgang van de ferryhaven blokkeerden, parkeerden ze zich zonder morren op de grote aanloopstrook naar de inschepingszone. Een meneer van SeaFrance had immers verzekerd dat het een kwestie van uren zou zijn. In de loop van de avond waren ze beginnen twijfelen. Jaloers op de klanten van P&O, die omgeleid werden naar Zeebrugge. Kon de rederij hen dan geen ticket geven voor de Eurotunnel? ,,Nutteloos'', zei de meneer van SeaFrance. De weg naar de tunnel zat helemaal vast, ze zouden van de regen in de drup komen. Dus terwijl anderen met ,,slechts'' enkele uren vertraging inscheepten op de Eurotunnel, bleven de SeaFrance-klanten braaf overnachten in hun auto op de kade van de ferry's.

Donderdagmorgen kwam er eindelijk weer nieuws van de rederij: de eerste vijftig kregen een plaats voor de Eurotunnel. Sommige chauffeurs wringen zich ongegeneerd voor de auto's van anderen die minder alert zijn. De wet van de jungle. Een gehandicapte man met een hoogzwangere vrouw staat te huilen. Hij heeft de rederij overtuigd hem voor te laten, maar leg dat eens aan de andere chauffeurs uit.

Voor velen is de maat nu vol. Ze besluiten op eigen kosten hun geluk te beproeven bij de tunnel. Maar ze hebben die beslissing te laat genomen. Terwijl ze daar achteraan de file aansluiten, duiken ook bij de tunnel plots vissers op die de ingang blokkeren. Tachtig auto's per uur laten ze door. Een zee die door een druppelteller moet. De file zwelt razendsnel aan tot een kilometers lang lint, de mensen beginnen te wanhopen. Ja, het schijnt dat een delegatie van de stakers met de minister onderhandelt. Maar er wordt ook gefluisterd dat het nog tot dinsdag kan duren.

De meest mondige Britten verenigen zich. Ze proberen obstakels te verwijderen en dreigen de twintig vastberaden vissers omver te rijden. Er vallen enkele klappen. De politie zit met de handen in het haar. Maar dan barst opeens gejuich los onder de vissers. De stakingsleider heeft het verlossende woord gekregen uit Parijs. On a gagné, de dieselprijs voor vissers wordt vastgelegd op 1,3 Franse frank per liter. Binnen vijf minuten zijn de vissers weg, even snel als ze gekomen zijn. De Britten blijven verbouwereerd achter, de meesten met nog vele uren wachten voor de boeg. Tijd om te vullen met gevloek op die Franse praktijken.

De Britse vice-premier, John Prescott, stuurde gisteren een formeel protest naar Frankrijk. De Britten zullen ,,niet langer dulden dat Frankrijk zijn sociale problemen afwentelt op buitenlandse toeristen''. Geen overbodige waarschuwing, want nu de vissers hun buit binnen hebben, staan andere beroepen met hoge brandstofkosten klaar met plannen voor acties en blokkades.