L'ETERNITE ET UN JOUR. Mijmeren voor een Gouden Palm

Drie jaar geleden zorgde Theo Angelopoulos voor opschudding in Cannes toen hij zich kwaad maakte omdat hij de Gouden Palm niet won voor Le regard d'Ulysse. Dit jaar kon je er haast donder op zeggen dat hij met L'Éternité et un jour zijn slag thuis zou halen. De jury onder leiding van Martin Scorsese nam inderdaad geen risico en schonk de Griekse cineast, die opnieuw tot een scheldpartij bereid was, de grootste onderscheiding. Terwijl die net zo goed naar La vie rêvée des anges of naar My name is Joe had kunnen gaan. Films die na enkele maanden blijven bovendrijven.
Angelopoulos' hoofdpersonage is dit keer een dichter. Hij heet Alexander, is ziek en verlaat zijn huis aan zee om naar het ziekenhuis te gaan. Het wordt waarschijnlijk zijn laatste reis. Thuis vindt hij nog een brief van zijn vrouw. Daarin heeft ze het over een prachtige zomerdag, zo'n dertig jaar geleden.

Alexander besluit afscheid te nemen van de dingen die hem dierbaar zijn en ziet onderweg toevallig hoe de politie jongeren belaagt die ruiten wassen. Een van de wegrennende knapen kruipt bij ...

Niet te missen