Waar men faalt en aan de toog expliceert

Jean-Claude Van Cauwenberghe: Samen leven in autonomie en solidariteit

Vlaanderen, dat is toch die rijke en welvarende regio bij de Noordzee? Dat is toch een volk dat zich na eeuwen onderdrukking heeft kapotgewroet en losgewrikt en vrijgevochten? Dat is toch een verzameling zelfbewuste, koppige en hardnekkige vechters die tot elke prijs - en mét resultaat - voor zichzelf opkomen?
Vlaanderen, daar valt, kortom, toch weinig op aan te merken? Moet er dan nog altijd zoiets zijn als een 'Vlaamse Beweging', of heeft zij - 700 jaar na 1302 - zichzelf overbodig gemaakt?
We legden de vraag voor aan een aantal polemische pennen.

Vandaag: Jean-CLaude Van Cauwenberghe.

Samen leven in autonomie en solidariteit



700 jaar geleden vochten de Vlamingen voor hun vrijheid. Morgen, op 11 juli 2002 -- symbolische datum voor zijn culturele en sociale emancipatie -- heeft Vlaanderen gekozen om te feesten, gesterkt door de verworven vrijheid en welvaart, zijn toekomst met sereniteit en ambitie tegemoet kijkend.



Van een periode vol spanningen, waarin de regionale identificatie in Vlaanderen overdreven bevestigd en in Wallonië op schadelijke wijze gevreesd leek, zijn wij geëvolueerd ...

Niet te missen