Nico Duyvesteijn. Nagalm


Nagalm van Nico Duyvesteijn (De Arbeiderspers, 142 blz., 13,58 euro, 548 fr.) is zo voorspelbaar dat je je afvraagt waarom er na de eerste vijf bladzijden nog 140 volgen. Het verhaal begint met een sterfscène. Henk heeft ten gevolge van een slepende ziekte beslist om in het bijzijn van zijn broer en een arts een einde aan zijn leven te maken, een theatrale vertoning die een pamfletachtige verdediging van actieve euthanasie doet vermoeden, maar slechts een alibi is om de ik-verteller herinneringen uit een ver en duister familieverleden te laten bovenhalen.

Henk, de jongere broer die net gestorven is, werd door de tirannieke vader altijd voorgetrokken: hij mocht later opblijven, hij mocht geregeld met vader naar de serre, maar het viel de ik-verteller nooit ...