In de stille kluis van mijn cel

Uit de correspondentie van Roger van de Velde

Op 30 mei 1970 stierf de schrijver Roger van de Velde (° 13.2.25) in een Antwerpse brasserie aan een overdosis pijnstillers, vier dagen voor hij zich zou laten opnemen in een ontwenningskliniek. Hij liep toen net geen twee maanden op vrije voeten rond; zijn vrijlating uit de gevangenis had hij te danken aan collega's als Hubert Lampo, Walter van den Broeck en Jeroen Brouwers. 'Het is ondanks alles toch aan de gevangenis te danken dat hij schrijver is geworden,' zei zijn vrouw, die het manuscript voor zijn debuut Galgenaas in 1966 uit de gevangenis smokkelde. Stefan Brijs stelde in zijn reeks 'De vergeethoek' (SdL 29.4.99) dat de 'celboeken' - naast Galgenaas schreef Van de Velde in de gevangenis De slaapkamer en De knetterende schedels - zelfs zijn beste boeken zijn. Voor zijn pamflet Recht op antwoord , over 'de penitentiaire vergeetputten van dit land', kreeg hij de Ark-prijs van het Vrije Woord.

Dertig jaar na Van de Veldes dood willen de tijdschriften De Brakke Hond en Gierik/Nieuw Vlaams Tijdschrift niet dat hij helemaal dood is: ze maken twee complementaire nummers waarin ze allerlei bijdragen ...

Niet te missen