Oscar van den Boogaard

Ik voel de hand van een oude vriend op mijn schouder. Ik heb hem jaren niet meer gezien. Vroeger toen we allebei rechten studeerden deelden we ideeën over de wereld. Vooral over goede en verkeerde gaatjesschoenen. En de kleur van de sokken. Hij zegt dat voor hem iedere dag hetzelfde is. Hij staat om zeven uur op, fietst om acht uur naar zijn werk, fietst om zes uur naar huis, hij eet alleen, kijkt naar het journaal van acht uur, daarna een film, iedere dag hetzelfde.

En jij?

Ik slinger tussen steden en avonturen, met Eurostar, Thalys, Virgin, ik ontmoet steeds meer mensen, in steeds sneller tempo, het toeval vermenigvuldigt zichzelf, verhalen stapelen zich op, voor een dagboek geen tijd, ik ren naar de taxi, de tram, de trein, aan een voorbijganger vraag ik of hij mijn verhaal bij mijn uitgever in de bus wil steken anders mis ik mijn afspraak, vooruitsnellen, opstijgen, in de lucht vliegen.

vloeibaarheid

maar geen vluchtigheid

,,Voor Rousseau was het paard ...

Niet te missen