Josse de Pauw

Om middernacht wensen we mekaar een gelukkig nieuwjaar en dan gaan we slapen. In België is het nu vier uur in de namiddag, daar hebben ze nog acht uur van het oude jaar te gaan. Wij zitten hier al in het nieuwe millennium. In Japan (althans hier in Fukui) verloopt de jaarwisseling traditioneel rustig. Niet te luid, het is de laatste dag. Het heeft iets van Kerstmis bij ons. De mensen maken op de laatste dag van het jaar hun huizen schoon en verzamelen rond middernacht bij de buurttempel om wat te kletsen en te eten en te drinken. Wij gaan morgen, met de kinderen. We nemen het oude vuil van de schoonmaak mee om het te verbranden en we zullen de tempelbellen laten rinkelen, opdat de goden zouden weten dat wij hier nog altijd rondlopen en om hen te vragen of ze dat nog een tijdje kunnen laten duren. En voor de kinderen laten we de bellen harder en langer rinkelen. Om met aandrang te vragen, dat ze die jonge levens niet zouden verzuren met hun pesterijen.

Er lag een halve meter sneeuw toen we hier aankwamen en een goed deel daarvan ligt er nog steeds. Het is de hele tijd al koud, maar stralend weer en de pakken sneeuw zijn ijsklompen geworden. Het is uitkijken, want geregeld komt er een gletsjer los van een dak en ploft neer in de straat. Als je er zo een op je hoofd krijgt, praat je twee weken Russisch en dat verstaan ze hier niet. Buiten de stad, in de bergen, liggen de rijstterassen onder een dikke witte laag en in de pijnboombosjes bij zee ...

Niet te missen