Amy Winehouse meer lager dan hoger
Een barstensvolle Ancienne Belgique moest lang wachten tot Amy Winehouse zich naar de hoogte hees die haar hitstatus haar oplegde. Het sterk geanticipeerde concert werd echter nooit een hoogvlieger.
Amy Winehouse heeft het natuurlijk gezocht: haar liederlijke gedrag maakte haar maandenlang een vaste klant in de roddelrubrieken van de massamedia. Telkens ze dus aan haar borsten begon te duwen om ze in haar nauwsluitende roze jurkje te passen, begon het publiek te joelen. Krijg zo maar eens aandacht voor je muziek.

Ze had nochtans een negenkoppige band bij om haar neo-soul degelijk naar voor te brengen. Maar het was het soort band, met drie blazers en een pianist en twee background vocals, dat moet aangevuurd worden door een hitsige voorman. Terwijl Amy meestal veel weg had van een slap hangend tulpje in een vaas zonder water.

Hanige heren

Het concert putte niet, zoals eerdere concerten in deze tournee, voornamelijk uit haar succesplaat 'Back To Black'. Enkele nummers daaruit werden aangevuld met verrassende ska-songs, van onder meer The Specials. Zo bracht 'You're wondering now' veel meer vaart in het concert omdat de twee hanige heren vooraan de vocale rol mochten overnemen. Slim gezien trouwens om Winehouse zo wat te ontlasten.

Winehouse zelf had zeker vier songs nodig vooraleer ze behoorlijk ging zingen. 'I heard love is blind' was, bijna onopvallend, zo'n moment, waarin haar soul een beetje impressionistisch kleurde, à la Van Morrison zeg maar, en ze zich meer van een jazzy kant kon laten horen. Maar een mallotige versie van Sam Cookes 'Cupid' daarna deed het concert weer overhellen naar de grens van matig theater.

Saaie afsluiter

Toch heeft Amy Winehouse een fantastische stem. In 'You know I'm no good' zong ze compleet tegen de groove in, maar viel ze steeds wonderwel op haar pootjes, wat de song - wellicht ongewild - een zekere spankracht meegaf. Maar de single 'Rehab', die het concert had moeten doen ontploffen, werd een saaie afsluiter. Zo ging het steeds: veel laagten, en soms glimpen van groot talent.

Zeventig minuten duurde het concert, waarvan we afgeklokt tien minuten aftrekken waarin de band voorgesteld werd (en Amy backstage wellicht even kon bijtanken). Een uurtje Amy Winehouse dus: het was verre van een onvergetelijke belevenis, maar we bewijzen de dame wellicht geen dienst door haar bizarre podiumact verder uit te vergroten. Je kan enkel hopen dat ze zich kan laten helpen om de grote zangeres te worden die ze zou kunnen zijn.