Spirit of Pink Floyd sloopt muurtje in Antwerpen
Off The Wall, een Britse coverband met naam en faam, zakte gisteravond naar de Antwerpse Elisabethzaal af om The Spirit of Pink Floyd te laten herleven. Waar het gezelschap bij een vorige passage nog de zaal uitverkocht, bleek de slagkracht van de show gisteren minder sterk.
Een halfvolle Koningin Elisabethzaal voor een met luide trom aangekondigde tributeshow van één van ’s werelds uniekste groepen: een zielig gevoel besloop ons toen we op ons stoeltje gingen zitten. Toen het rondreizende achtkoppige gezelschap Off The Wall een vorige keer halt hield in Antwerpen, waren alle tickets aan de (gemiddeld 40-jarige) man gebracht. Maar anno 2008 is Pink Floyd -ondanks enkele heruitgaven van de platenfirma- nog wat dieper in de plooien van de muziekgeschiedenis gezakt, heeft iedereen al eens de kans gekregen om de beste coverband aan het werk te zien, en is er natuurlijk ook Wie wordt de man van Phaedra? op tv. Neen, Off The Wall trekt niet overal nog volle zalen, en dat straalt ook een beetje af op het decor. Wat als laser- en lichtspektakel aangekondigd werd, bleek een weinig indrukwekkende volgspotshow. Waar een coverband een meerwaarde kan halen uit een imposant podium, floepten de beelden slechts op een omhooggehangen tuintrampoline tevoorschijn. Toen een gitarist erg enthousiast de song Young lust inluidde, klapte haast niemand in de zaal mee met het ritme. Om maar te zeggen: er leek voor de pauze wel een muur te staan tussen het publiek en de muzikanten.

Twintig minuten en twee bollekes later konden zowel de zaal als de band zich herpakken. Dat gebeurde gelukkig, dankzij enkele opgespaarde hits genre Money (dat met klaterend geldgerinkel ingeleid werd). Opeens, én met de hulp van pulserende ritmes en lichtstralen, kon je toch enthousiasme horen aan de andere kant van het podium. Off The Wall sloopte een muurtje, zij het met moeite en een erg goeie zangeres. Zo draaide een avondje Spirit of Pink Floyd toch niet uit op een zielig schietgebedje. En tóch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat een coverband van Pink Floyd beleven zoiets is als: één keer zien, en daarna vooral weer die cd’s opzetten.