De vondst van de Luikse meisjes Nathalie Mahy en Stacy Lemmens in een afwateringskanaal in Luik domineert donderdag de berichtgeving in de kranten. Langs Vlaamse kant brengt alleen De Tijd het nieuws sec op pagina 5, met één foto van de Luikse procureur-generaal Cédric Visart de Bocarmé.
  • Het Volk bericht onder de kop ’Vermoord en gedumpt’. ,,De mededeling raakte ons allen door merg en been. Eerst het ene lichaam en dan het andere, achteloos gedumpt in een spoorwegberm alsof het om zwerfvuil ging. Woorden schieten te kort bij zoveel slechtheid, schrijft Helena Wilmet in Het Volk. Het zegt gelukkig ook iets over ons, mensen, dat onze taal tekortschiet, dat we beseffen dat alleen ingetogenheid en empathie hier op hun plaats zijn. Al te vaak missen we de kans om te zwijgen, maar nu kunnen we niet anders. Het leert ons dat wij mensen er van nature op uit zijn om "goed te doen". Moge de lafhartige moord op deze kinderen niet voor niets geweest zijn. Woordeloos, maar trefzeker, moeten we blijven geloven in die kleine lichtpuntjes van hoop.''

  • Ook zusterkrant Het Nieuwsblad (’Vermoorde onschuld’) staat sprakeloos bij zoveel gruwel: ,,Hoe buitensporig misdadig moet een mens niet zijn om dergelijke brutaliteiten te kunnen plegen? Groot is ons gevoel van onmacht, want zelfs de meest plichtbewuste ouder is niet opgewassen tegen een zieke geest die wacht op een kans om toe te slaan'', aldus Peter De Backer in de krant.

    ,,Die donkere dag van gisteren roept onvermijdelijk herinneringen op aan die vreselijke zomer van 1996. Gelukkig is er veel ten goede veranderd. Wat een verschil met de affaire-Dutroux. Vandaag reageert het gerecht niet alleen veel sneller en efficiënter op verdwijningen, maar springt het vooral menselijker om met wie zo brutaal door een misdaad wordt getroffen.''

  • ’Vermoord en in riool gedumpt’ bericht De Standaard op zijn frontpagina. ,,De vreselijke zekerheid is beter dan de wurgende onzekerheid, heet het dan. Alsof de ene pijn tegenover de andere kan worden afgewogen.'' Bart Sturtewagen botst op telkens dezelfde vragen. ,,Dit drama onderstreept nogmaals het belang van de sociale cohesie omheen onze gezinnen. De gebeurtenissen die onze samenleving de voorbije weken en maanden heeft moeten verwerken, roepen telkens dezelfde vragen op: in welke omstandigheden zijn die jongeren opgegroeid? Hoe heeft hun opvoeding hen voor dit dader- of slachtofferschap geconditioneerd? Vragen die een verantwoordelijke samenleving niet uit de weg kan gaan.''

  • ’Vermoord en gedumpt in een riool’ is de kop van De Morgen. ,,In de loop der tijden zijn we erin geslaagd veel van onze privéomgeving vrij controleerbaar en veilig te maken. Zodanig zelfs dat we verwachten dat dit toestand ook geldt voor de publieke ruimte'', constateert Yves Desmet. ,,De vaststelling is dat, hoeveel middelen je ook inzet, er nooit een volledige garantie bestaat dat de publieke ruimte even beheersbaar en veilig kan worden als de private ruimte. Telkens bedenken we nieuwe recepten om herhalingen in de toekomst te vermijden. Die inspanningen moeten we voortzetten.''

    ,,Investeren in opvoeding en onderwijs, in tewerkstelling en sociale zekerheid, om zoveel mogelijk criminaliteitsbodems uit te schakelen. Investeren in controle en repressie, om zoveel mogelijk daders te ontmoedigen en te bestraffen'', aldus Yves Desmet.

  • ’Vermoord’. Onder die kop bericht Het Laatste Nieuws over de akelige ontdekking in Luik. In het opiniestuk wijst Luc Van der Kelen er op dat er altijd moordenaars zijn, ook seriemoordenaars. ,,De kwestie is hoe de samenleving zich teweerstelt en hoe ze omgaat met de pijn van hen die overblijven. Verder wacht het gerecht een nieuwe, uiterst moeilijke taak.''

  • In Het Belang Van Limburg vraagt Eric Donckier zich af hoe dit opnieuw kon gebeuren. ,,Bij het beantwoorden van deze vraag wordt ook met een beschuldigende vinger naar de ouders gewezen. Ze zouden te lang op café hebben gezeten en ze zouden niet goed gelet hebben op de twee meisjes. Het is een te hard oordeel'', aldus Donckier.

    Waar het nu op aankomt is snel te achterhalen wat er echt gebeurd is. Politie en justitie moeten opnieuw alle middelen inzetten om de moordenaar van deze twee meisjes te vinden.

  • Zusterkrant Gazet Van Antwerpen koos voor dezelfde kop ’Gedumpt in riool’. Commentaarschrijver Paul Geudens peilt naar het Waarom. ,,Voor politie en justitie kunnen we tot nu toe alleen lof hebben. Zij hebben de voorbije achttien dagen al het menselijke gedaan. Een groot verschil met de periode-Dutroux'', stipt hij aan.

    Wallonië

    De Franstalige pers in België stelt zich bij de affaire rond Stacy en Nathalie vooral vragen bij de uitvoering van straffen en de opvolging van vrijgelaten delinquenten.

  • ,,Er is misschien geen sprake van de doodstraf opnieuw in te voeren, zoals sommigen het wel zouden willen, maar de verantwoordelijken zouden zich eens goed moeten beraden over het probleem van de uitvoering van de straffen en de voorwaardelijke invrijheidstellingen'', schrijft Paul Masson van La Dernière Heure. Masson stelt zich ook de vraag of het wel gezond is dat mensen die levenslang gekregen hebben, na tien of twaalf jaar vrijkomen.

  • Ook Michel Konen van La Libre Belgique stelt zich vragen over seksuele delinquenten die vervroegd worden vrijgelaten zonder dat er nog naar hen wordt omgekeken. ,,Door dit drama is aan het licht gekomen dat de belangrijkste verdachte, eerder al schuldig bevonden aan verkrachting, verkeerdelijk geïnterneerd is in een psychiatrische instelling in plaats van een gevangenisstraf te krijgen. Daardoor kon hij zonder andere vorm van proces vrijkomen.''

  • Volgens Marc Metdepenningen van Le Soir volstaan de bestaande wetten om de maatschappij en de individuele vrijheden te beschermen. Maar ze moeten toegepast worden, zo luidt het. ,,Straffen van minder dan drie jaar worden niet meer uitgevoerd om de strafinstellingen te ontlasten: men kan daar enkel van walgen. Pedofielen die vrijkomen zonder verplichte opvolging: dat is een ontgrendelde granaat in de samenleving gooien'', zo klinkt het.

  • Pascal Belpaire van Vers l'Avenir vraagt zich te concentreren op het belangrijkste. ,,Terwijl onze kinderen twee maanden vakantie, plezier en spel voor de boeg hebben, doen Stacy en Nathalie hun intrede op het kerkhof van de gebroken kinderen.''