Heel goede benen hebben, maar het in de finale niet kunnen tonen. Het overkwam kopman Tom Boonen in Varese. 'Ik ben dan ook redelijk gefrustreerd', begon hij zijn verhaal.
'Ik was op de klimmetjes al enkele keren vlot meegegaan bij tempoversnellingen van onder meer Ballan en Bettini, maar je kan natuurlijk niet de hele tijd voluit meekoersen en verwachten om ook nog eens een groepsspurt te winnen. Net nadat we afspraken hadden gemaakt om op een spurt te mikken en dus enkele mannetjes in mijn buurt te houden, gaat zowat iedereen van de ploeg mee in de aanval.'

'Wat Greg betreft geen probleem, hem heb ik zelf het teken gegeven om mee te glippen. De anderen hadden er volgens mij geen belang bij om er nog achter te springen. We hadden gewoon tempo moeten blijven rijden met enkele pionnen. Freire kwam me zelfs vragen waarmee wij bezig waren, de Spanjaarden wilden meerijden. Dan was die kopgroep nooit voorop gebleven', stelde Boonen.

'En dat terwijl we als ploeg tot op dat moment een prachtige koers aan het rijden waren', vervolgde Boonen. 'Er hebben er mij een paar serieus verbaasd, zo sterk reden ze. Het dan op nauwelijks twee kilometer tijd op die manier uit handen geven, is gewoon dom.'

'Pas op, ik wil niemand verwijten naar het hoofd slingeren en begrijp dat iedereen ambitieus is, maar je maakt toch niet voor niets afspraken. Zo kan je geen koersen winnen. Dit is geen gemiste, maar een weggegooide kans. Ik had zelfs betere benen dan in Roubaix. Op een nieuwe kans op de wereldtitel wordt het minstens twee, drie jaar wachten. Volgend jaar Mendrisio, dat is niets voor mij.'