Het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden stemt wellicht morgen over het reddingsplan dat de Amerikaanse financiële sector moet redden. Vandaag werd een voorlopig akkoord bereikt over het zogenaamde plan-Paulson.
Volgens dat plan kan de federale overheid voor maximaal 700 miljard dollar probleemkredieten van de banksector overnemen. Daarmee zou de negatieve spiraal die de kredietcrisis heeft veroorzaakt, gekeerd kunnen worden.

Vlak na middernacht kondigde Nancy Pelosi, de voorzitter van het Huis, aan dat er een politiek akkoord bereikt was. Het akkoord moest nog wel op papier gezet worden. Minister van Financiën Henry Paulson zelf woonde de onderhandelingen in het Congres bij. ‘We moeten de puntjes nog op de i zetten, maar ik denk dat we er zijn’, verklaarde Paulson.

Volgens het plan kan de overheid de financiële producten met probleemhypotheken als onderpand overkopen van de banken. Doordat deze activa van de balans verwijderd kunnen worden, zouden het vertrouwen in het bankwezen opnieuw moeten toenemen waardoor de kredietlijnen weer opengedraaid kunnen worden.

Het stilvallen van de kredietmarkt is een van de grootste problemen in de huidige crisis. De overheid kan de overgenomen producten eventueel later te gelde maken.

Tijdens de bespreking werd het oorspronkelijke plan op enkele punten gewijzigd. In het plan werd een clausule opgenomen die een plafond vastlegt voor afscheidsvergoedingen aan directieleden van de banken in kwestie. Op die manier wordt voorkomen dat er belastinggeld verdwijnt in de zakken van degenen die mede verantwoordelijkheid dragen voor de crisis.

Daarnaast zou er ook sprake zijn van een clausule die bepaalt dat de banken bijdragen in de kosten als de overheid haar investering in vijf jaar niet heeft terugverdiend. Maar details hierover waren nog niet helemaal duidelijk. Ten derde zou de overheid ook warrants ontvangen op aandelen van de banken in kwestie. Daarmee zou de overeid — en dus de belastingbetaler — mee kunnen profiteren van de eventuele toekomstige koersstijging van de bankaandelen.

Verder is voorzien dat niet alleen de grote banken hun probleemkredieten kunnen verkopen, maar ook pensioenfondsen, gemeentebesturen en kleine banken. Het plan helpt niet alleen de banken, maar ook de huiseigenaars. Die zouden de kans krijgen hun hypotheekschulden te heronderhandelen, zodat ze bijvoorbeeld hun maandlasten zouden kunnen drukken en op die manier een uitzetting zouden kunnen voorkomen.

Deze bijkomende clausules zijn er gekomen op aandringen van de Democraten, die de meerderheid hebben in het Huis van Afgevaardigden. Zij wilden meer toezicht door het Congres, meer bescherming van het belastinggeld, hulp aan huiseigenaars en beperkingen op de vergoedingen aan financiële toplui. Al deze eisen werden in meerdere of minder mate gerealiseerd.

De Republikeinen lagen aanvakelijk dwars en wilden een eigen, alternatief plan laten goedkeuren. Daarna probeerden ze een clausule aan het akkoord toe te voegen waarbij de banken de probleemkredieten zelf in hun boeken zouden houden, maar een overheidsverzekering zouden kunnen kopen om het risico op wanbetalingen af te dekken.

Het voordeel daarvan zou zijn dat er minder belastinggeld besteed hoeft te worden. Paulson loopt niet warm voor dit idee, omdat het onvoldoende zou zijn om de financiële sector opnieuw van voldoende liquiditeit te voorzien. Het is wel in het akkoord opgenomen, maar de eventuele uitvoering zal in handen van het ministerie van Financiën komen.

Het geld voor het plan zal in fases beschikbaar komen. Een eerste schijf van 250 miljard dollar komt beschikbaar na de goedkeuring van het plan. Vervolgens zou nog eens 100 miljard dollar kunnen worden uitgegeven op eenvoudig verzoek van de president.

Het Congres krijgt de bevoegdheid om daaropvolgende schijven te blokkeren, als de parlementsleden vinden dat het programma niet werkt. De president zou weer een veto-recht krijgen om die blokkering teniet te doen. Dat veto zou pas ongeldig worden als er een extra grote meerderheid tegen zou zijn in zowel het Huis als de Senaat.