Op het assisenproces van Dirk Van Croonenborch (50) heeft de verdediging vrijdag gevraagd de operazanger alleen schuldig te verklaren aan doodslag en niet aan moord, de tenlastelegging waar hij voor verwezen werd.
De operazanger zou zijn vriendin Carine Truyen (42) op 7 december 2005 niet met voorbedachten rade, maar wel na een plotse dijkbreuk van emoties gewurgd hebben. 'Dit is een passioneel drama, geen moord', klonk het.

De advocaten van Carines familie, die zich burgerlijke partij heeft gesteld, staken vrijdagmorgen van wal. Meester Kris Luyckx herinnerde de jury aan de gekwetste vrouwen die de voorbije week waren komen getuigen. 'Zij bleven vernield en gebroken achter, nadat Van Croonenborch als een orkaan door hun leven was geraasd. Deze mannelijke Lorelei heeft een riem waar de scalpen van jonge meisjes aan hangen op wie hij karaktermoord pleegde.'

Uit haar dagboek bleek dat het slachtoffer wel degelijk besefte dat haar relatie met de beschuldigde dramatisch kon eindigen, maar wellicht was ze zo koppig dat ze dacht dat ze het scenario kon herschrijven en haar partner kon veranderen. Maar in oktober 2005, twee maanden voor de feiten, kwam er volgens Luyckx een keerpunt.

'In haar nieuwe job was de sleutel te vinden voor het slot waarmee Dirk haar had vastgelegd. Ze voelde zich er goed, had toffe collega’s bij wie ze haar hart kon luchten en voelde zich langzaamaan sterker worden. Bovendien dreigde ze haar zoon Frederick kwijt te raken. Haar ex-man wilde immers co-ouderschap of zelfs de voogdij aanvragen omdat hij de jongen bij Van Croonenborch wilde weghouden', stelde Luyckx.

Hij vermoedt dan ook dat Carine besloten had bij de beschuldigde weg te gaan en dat ze dat met haar leven moest bekopen. Dat Van Croonenborch daarbij met voorbedachten rade handelde, staat volgens de burgerlijke partijen en het openbaar ministerie buiten kijf.

Hij had de ceintuur van haar badjas opgeraapt, Carine langs achteren beslopen en haar vervolgens gewurgd. Daar was toch wat tijd overgegaan en hij had bij iedere stap nog van gedachte kunnen veranderen.

De verdediging betwist de voorbedachtheid. 'Hij heeft haar in een moment van passie gedood, na een dijkbreuk van emoties. Het beste bewijs daarvoor is de emotionele verdringing. Hij kan niet onder ogen zien wat hij gedaan heeft en daarom blokkeert zijn geheugen. Dit is een passioneel drama, geen moord', pleitte meester Johan Vangenechten.

Voordat de jury zich terug trok om de beraadslagen over de schuldvragen, kreeg Van Croonenborch nog een laatste woord. 'Ik leef alleen met schuld, schaamte en verdriet. Ik weet echt niet meer wat er gebeurd is. Ik kan alleen maar vragen dat te geloven', verklaarde hij.