Vol Vorst juicht Interpol toe
Een eigenlijk veel te vol Vorst Nationaal kreeg gisteren een pakkend concert van Interpol geserveerd; alleen het bar slechte geluid speelde spelbreker.
Herinnert u zich dat Interpol de eerste groep zou zijn die in een kleine, intiemere opstelling van Vorst zou optreden? En dat enkele weken geleden werd aangekondigd dat dit feest niet doorging omdat er 'wat meer' tickets waren verkocht? Lees voor 'wat meer' gerust 'een smak meer', want vrijdagavond zat zelfs het tweede balkon afgeladen vol. Het onprettigst was de toestand voor de concertgangers die op het middenplein als haringen in een ton bijeen stonden gepakt, niet in staat om zelfs maar een danspasje te wagen.

Als er één band is die we die doorbraak gunnen, dan is het Interpol, maar als er één concert is waar de fans hadden mogen dansen, dan was het dit. Nu kon het twaalfduizendkoppige publiek zijn affectie alleen uiten door elk nummer - zelfs songs uit de eerste ep's van de New Yorkse groep - luidkeels te herkennen.

Begonnen werd, zoals verwacht, met 'Pioneer to the falls', ook de opener van hun laatste cd Our love to admire, met gitarist Daniel Kessler geconcentreerd over zijn gitaar geplooid. Het duurde even voor de groep op zijn gemak leek op het podium; begrijpelijk, want al klonken de gitaren messcherp, zanger Paul Banks was daar niet altijd goed onder te horen en ergens op het tweede balkon, tegenover het podium, zat een tweede drummer Samuel Fogarino concurrentie aan te doen. Yep: zó'n echo.

Maar het publiek juichte 'Narc' toe als een oude vriend -mooi: het moment waarom Banks en Kessler synchroon drie keer hun gitaren aansloegen- en kreeg daarna meteen ook 'C'mere' geserveerd. Interpol is de groep van ingehouden passie en emotie; als dat nog moest bewezen worden, dan was dat bij deze mooi gebeurd. Toch duurde het nog een paar nummers, tot na 'Hands away', voor Banks een eerste 'Thank you' sprak.

De klank bleef het hele concert dubieus: toen hij na 'No 1 in threesome' een paar zeldzame regels tot de zaal richtte, kon geen hond ze verstaan. U klapte dapper mee met 'Slow hands' en 'Rest my chemistry' en kreeg even later nog de double whammy 'Evil' en 'Heinrich maneuver' cadeau voor uw moeite, de beste single van de vorige en de huidige cd.

Toch begonnen onze oren te protesteren tegen de overdaad aan treble en echoënde drums. Interpol maakte het goed door een lange bisronde te geven met ouder werk en instrumentale jams; helemaal op het eind kregen we zelfs een buiging van Fogarino. Blij dat hij het gehaald had van die onzichtbare concurrent op het balkon, waarschijnlijk.

Gezien in Vorst Nationaal, vrijdag 23 november