Voor de eerste halve finale van Eurosong had iedereen The Paranoiacs als winnaar verwacht. De band was samen met Tanya Dexters de enige die zijn liedje beter bracht dan in de voorrondes, maar had dat voordeel op de ex-Miss België dat zijn muzikanten het ook meenden.
Maar het is wel heel licht dat een act schittert omdat hij niet de indruk geeft een showke op te voeren. Hoe dan ook, Paranoiacs kreeg ook de zegen van de jury, en werd tweede voor het publiek. Of dat ‘Shout it out’ ook in Belgrado overeind zou houden, is een heel andere vraag. De theorie dat alle rockers in Europa hun proteststem zullen laten horen, snijdt weliswaar hout, maar zouden échte rockers op zaterdagavond aan de Euro-buis hangen?

Andre Vermeulen had daar, in zijn rol van Professor Eurosong, wel een antwoord op. Zeker niet dus. Rockbands doen het nooit goed, doceerde hij, tenzij ze als vleermuizen verkleed zijn. Niet onaardig, die terzijdes van Vermeulen, maar al die filmpjes uit het Euro-catalogus zouden meer zin hebben als we ook wisten wat het de vermelde kandidaten destijds opleverde.

Dergelijke intermezzi maakten de eerste halve finale echter niet boeiender. Jawel, Katy Satyn en Tanya Dexters zingen aardig genoeg, maar geloven we nu echt dat dat volstaat? Met Xandee en Kate Ryan zouden we ons lesje moeten geleerd hebben. Tanya Dexters werd alvast bedankt voor bewezen diensten, ondanks een betere prestatie dan in de voorronde.

Nelson Maraïs dan, bleef trouw bleef aan zijn marcelleke, maar liet zijn koortje dit keer staan in plaats van het genoeglijk te laten zitten. ‘When I can’t find love’ is best een mooi liedje, maar dan vooral omdat het geen lelijk liedje is. Nelson zingt goed, maar dit soort songs heeft een geweldige zanger nodig. Maar je gelooft hem, omdat hij het meent. De suikeren melodie en de gospelsfeer in het koor bleken voldoende om hem deze halve finale te laten winnen.

Butterfly Mind werd vorige week bedacht met een wildcard voor de halve finale, en dat is al veel eer voor de prille act van de zusjes Cappaert. De meisjes werden ferm verraden door hun zenuwen, en hoe etherisch hun muziek ook is, die noten moeten juist zitten om volle effect te halen. Ze mógen gewoon niet verder gaan, en moeten rustig kunnen groeien.

Echte verrassingen had de eerste halve finale dus niet te bieden. Bart Peeters was wel begonnen met duidelijk te stellen dat de stereotype karakterisering van zijn twee co-presentatrices als zuipende, opzwepende en stelende Balkan-bitchen niet betekende dat alle Servische vrouwen zo zijn: een verwijzing naar het ongenoegen van de Servische ambassade afgelopen week.

Volgende zondag vindt de tweede, échte halve finale plaats, met onder meer Brahim, Ishtar en Sandrine in de arena. Dan zal er hopelijks meer te beleven zijn.