Ex-premier en minister van Staat Wilfried Martens (72) is door de koning belast met een verkenningsopdracht om een oplossing voor de politieke crisis te vinden. Daarmee komt de man die in de naoorlogse geschiedenis de langste staat van dienst heeft als eerste minister opnieuw op het politieke voorplan.
Martens werd op 19 april 1936 geboren in Sleidinge (nabij Gent) en haalde een doctoraat in de rechten aan de universiteit van Leuven. Hij engageerde zich vrij snel bij de Vlaamse christen-democraten en was van 1967-191 voorzitter van het zogenoemde 'wonderbureau' van de CVP-jongeren.

In 1972 werd hij voorzitter van de CVP, een mandaat dat hij behield tot 1979. Toen werd Martens eerste minister. Hij bleef, met een pauze van negen maanden in 1981 voor Mark Eyskens, tot 1992 de bewoner van Wetstraat 16'. Aanvankelijk regeerde Martens met de socialisten, maar nadat het social-economisch botste, kwamen de liberalen in de regering.

De rooms-blauwe coalitie bleef aan het bewind tot 1987, waarna Martens tijdens zijn laatste legislatuur opnieuw met de socialisten (en de VU) in de boot ging. Zijn laatste regering werd overigens klaargestoomd door Jean-Luc Dehaene. In 1991 struikelde de ploeg van Martens. Sommigen zeggen dat Martens niet echt meer met zijn hart bij deze bewindsploeg was. Jean-Luc Dehaene ging en gaat (zonder de VU) door met een roomsrood kabinet.

Martens was bij de verkiezingen van 1991 wel senator geworden voor Brussel (en niet langer kamerlid voor Gent), werd nog minister van Staat maar kwam niet meer in de regering of op een belangrijke binnenlandse post.

Europa

Hij richtte zijn blik op Europa, een onderwerp dat ook tijdens zijn laatste jaren als eerste minister reeds meer en meer aandacht opslorpte. Sinds 1990 is Martens voorzitter van de Europese Volkspartij (EVP). In 1994 werd hij lid van het Europees parlement (als tweede op de lijst na Leo Tindemans) met een score van 186.000 stemmen.

Martens bouwde zijn Europese loopbaan verder uit, niet alleen als voorzitter van de EVP maar ook als christen-democratisch fractieleider in het Europees parlement.

Vanuit die achtergrond maakte hij aanspraak op het lijsttrekkerschap bij de Europese verkiezingen van 13 juni 1999. De partij bood hem de tweede plaats aan, na Miet Smet, maar die wees hij van de hand.

Martens heeft vijf kinderen: twee bij zijn eerste vrouw, Lieve Verschroeven, met wie hij dertig jaar getrouwd was, en drie bij zijn tweede vrouw Ilse Schouteden. In 2007 gingen Martens en Schouteden uit elkaar. Op 27 september 2008 hertrouwde hij met CD&V-collega Miet Smet.

In 2006 publiceerde Martens zijn memoires in 'De Memoires, Luctor et Emergo'.