Griekenland wint Eurosong
Foto: afp
Griekenland gold bij de bookies als topfavoriet en loste die verwachtingen in. Met een nummer dat slim in elkaar steekt en de titel My number one kreeg, liet het Malta ruimschoots achter zich.
Ruslana mocht haar (nogal flauwe) nieuwe single promoten, maar daarna ging het Songfestival echt van start. Hongarije deed voor het eerst sinds 1998 nog eens mee en pakte de zaal meteen in met het speelse folkdeuntje Spin world. We hebben het allemaal al eens gezien bij Michael Flatley, maar Nox is oké.

Groot-Brittannië liet de langbenige Javine opdraven. Touch my fire schreeuwde ze op een Arabisch ritme, maar ik kreeg het er niet echt warm van. Chiara uit Malta bewees een stem van een klok te hebben, maar het zal allicht niemand zijn ontgaan dat die stem ook in een kathedraal van een lichaam zit. Voor de gelegenheid met rode gordijnen behangen.

Luchtviolen

Zeggen dat ze alles bij elkaar gepikt hebben, is voor een land als Roemenië nogal politiek incorrect. Luminita Anghel kan trouwens een ferm stuk zingen. Let me try, een met een staalharde beat op lege olievaten, wordt gegarandeerd een discotheekhit. De glamrockers van The darkness scoorden twee jaar geleden een monsterhit met I believe in a thing called love; gisteren kregen we de Noorse variant Wig Wam. Neig en ongezien op een Songfestival. Over Turkije kunnen we kort zijn: een draak van een nummer en een act uit duizend-en-een-nachtmerrie. De gitaristen van Zdob si Zdub uit Moldavië sprongen rond als die jochies van Xink! en er werd zelfs af en toe ,,hey’’ geroepen zoals in De vriendschapsband. Goed nummer en de contrasterende opoe op de drums leverde zeker extra punten op. Luchtviolen waren de gimmick van Albanië.

Tomorrow I go zong de zangeres die haar land volgend jaar veroordeelde tot de voorrondes.

Constantinos uit Cyprus had goed gezien hoe Sakis Rouvas uit Griekenland vorig jaar de derde plaats wegkaapte en bracht met Ela ela een soort remix. Het lied bulkt van de visuele trouvailles en heeft een aanstekelijk refrein. Ik word daar niet goed van, maar het scoort altijd.

Zelfde verhaal voor Spanje. Zoek de zeven verschillen tussen Brujería en de Ketchupsong van een paar jaar geleden. Ik vond er toch twee: de dames stonden wat dikker en er zong wat geboefte mee op de achtergrond. Geef ons maar Israël: wat een vrouw en wat een knappe ballade. Ook slim om het lied niet helemaal in het Hebreeuws, maar ook half in het Engels te brengen.

De groep uit Servië-Montenegro bleek geen naam te hebben en de vijf jongens hadden geen afspraken gemaakt over hun outfits en de dansjes leken ook al geïmproviseerd. Hun lied klonk heel dramatisch, al weet ik niet zeker of ook dat een ingeving van het moment was. De achtergrondzangers van Jacob Sveistrup leken uit dezelfde school te komen als de dansers van de Hongaarse inzending maar de Denen hadden het nog niet helemaal in de knieën. Talking to you overleefde de halve finale wegens enig in zijn soort. Gewoon goed dus. Martin Stenmarck uit Zweden begon bigband- achtig, waarna het refrein van Las Vegas uitdraaide op een ordinaire meezinger uit de jaren zeventig.

Catchy, militant en vooral niet internationaal

Martin Vucic liep er wel heel erg sjofel bij. Geeft Vlaanderen dan geen steun aan Macedonië? Nochtans smeekt de jongeman voortdurend Make my day, Geert, make my day. En het swingt nog ook.

De zanger van Greenjolly is al bijna kaal en nog bleek hij met zijn scheermesje te zijn uitgegleden. Het liedje over de Oranje Revolutie in Oekraïne was catchy, militant en vooral niet internationaal. De Duitse zangeres Gracia veroorzaakte in haar thuisland een rel toen bleek dat zij en haar entourage een pak singles zelf hadden gekocht om de hitparade te beïnvloeden. Geen idee of ze hier de zaak wou belazeren al zong ze hier wel luidkeels Run and hide, wat toch als een soort schuldverklaring geldt. Wolven sterven alleen; geef toe, een apart thema voor een schlager, maar in Kroatië hebben ze al het een en het ander meegemaakt. Heel zwierig en allicht deze zomer in Tien om te zien.

Griekenland gold bij de bookies als topfavoriet en dat komt omdat het nummer slim in elkaar steekt en er wel wat valt te zien op het podium. Als het nummer dan ook nog eens My number one heet, kun je normaal alleen nog verliezen. Maar niet voor Helena Paparizou. Toegegeven, wel knap gevonden, die menselijke contrabas.

Veel wind

Op het kapsel van de Russische Natalia stond voortdurend een ventilator te blazen en de ietwat franke zangeres verkocht zelf ook nogal wat wind. Nobody hurt no one haalt het niveau van een betere B-kantje. Feminnem heette het Bosnische trio en Call me haalde de mosterd overduidelijk bij Abba en de Bobbysocks. De meiden in een soort Marilyn Monroe-rokjes hadden wel de neiging om af en toe te gaan schreeuwen in plaats van te zingen.

Veel minder show bij de Estse meisjes van Zwitserland. Hun Cool vibes is van de auteur die Nicole met Ein bisschen Frieden in 1982 aan de overwinning hielp. Daarnaast schreef hij ook de discotheekhit Max don’t have sex with your ex. Daarom lachen die meisjes nooit, al hebben ze een sterk nummer. Walter van het Estse duo Walter & Kazha was vrijdag nog stemloos en dat kon-ie niet helemaal wegmoffelen. Dat een deel van het refrein in gebarentaal ging, was al van in het begin gepland. Hun The war is not over is een kabbelend gitaarliedje en daar rent een mens al eens van naar het toilet. Ortal uit Frankrijk mocht de wedstrijd afsluiten. Chacun pense à soi zong ze met het correcte voorgevoel dat niet veel landen aan haar zouden denken bij het uitdelen van de punten.

1. Griekenland
2. Malta
3. Roemenië
4. Israël
5. Letland
6. Moldavië
7. Servië-Montenegro
8. Zwitserland
9. Noorwegen
10. Denemarken
11. Kroatië
12. Hongarije
13. Turkije
14. Bosnië-Herzegovina
15. Rusland
16. Albanië
17. Macedonië
18. Cyprus
19. Zweden
20. Oekraïne
21. Spanje
22. Groot-Brittannië
23. Frankrijk
24. Duitsland