De laatste misrekening van Martinez
De vele gemiste kansen van Romelu Lukaku onderstreepten de malaise.  Foto:  belga

Het WK in Qatar gaat de boeken in als de misrekening van Roberto Martinez. De bondscoach gokte erop dat een gehavend België kon groeien in het toernooi, maar met spelers die ritme en snedigheid misten, sneuvelden de Rode Duivels in de groepsfase.

‘België kan het WK winnen als Eden goed is.’ Eden Hazard praatte over zichzelf in de derde persoon aan de vooravond van de tweede WK-wedstrijd tegen Marokko. België was onverwacht slap aan het toernooi tegen Canada begonnen, maar had met een gelukje met 1–0 gewonnen. De hoop leefde dat de Rode Duivels twee opdrachten tegelijk konden combineren in de groepsfase: zich kwalificeren voor de volgende ronde en de routiniers van de ‘gouden generatie’ het nodige matchritme geven. ‘Ik heb altijd gezegd dat ik veel wedstrijden op rij moet spelen om in vorm te raken’, voegde Hazard er aan toe.

Ook bondscoach Roberto Martinez geloofde in die dubbele missie. Hij bracht zowel tegen Canada als tegen Marokko spelers met weinig matchritme aan de aftrap. Maar tegen Marokko ging België met 2–0 ten onder in de tweede helft en had het geen reactie meer in huis.

Frusterend toernooi

In de wedstrijd van de laatste kans tegen Kroatië bleek het failliet van die keuze. Eden Hazard was medisch niet klaar om te starten – hij viel pas in op vijf minuten voor tijd – en ook Romelu Lukaku, de talisman van de Belgen, was niet fit genoeg voor een basisplaats.

Leandro Trossard, de man die in bloedvorm aan het toernooi was begonnen, kreeg nu wel een speelkans, maar kon zich tegenover een voorzichtig en controlerend spelend Kroatië te weinig laten gelden. Hij werd gewisseld door Roberto Martinez en kijkt terug op een erg frustrerend toernooi. Misschien mist hij de onversneden klasse om België naar de eindfase van een Wereldbeker te leiden, maar tegen Canada en Marokko had hij zeker een basisplaats verdiend en met wat meer vertrouwen meer kunnen tonen.

Een grotere verrassing was dat Dries Mertens tegen de sterke Kroatische verdedigers Dejan Lovren en Josko Gvardiol als ‘valse 9’ werd uitgespeeld. Mertens weet het doel staan en is de topschutter aller tijden van Napoli. Maar die ene goeie kans die hij in de eerste helft door Kevin De Bruyne kreeg aangeboden, probeerde hij te mooi geplaatst in doel te krullen.

Gered door buitenspel

Kroatië had aan een gelijkspel genoeg om door te gaan, maar scoorde bijna na acht seconden, grosso modo de tijd voor Ivan Perisic om de halve lengte van een voetbalveld over te steken. De gewezen speler van Roeselare en Club Brugge legde aan, maar zag zijn schot voorlangs gaan. Kroatië zette hoge druk in de openingsminuten en België had het lastig om uit te voetballen.

Na het furieuze begin nam Kroatië echter gas terug en konden de Belgen proberen kansen af te dwingen. Maar nadat Yannick Carrasco en Dries Mertens elk een kans hadden gemist, ging aan de overkant de bal op de stip. Carrasco had een vermijdbare penaltyovertreding gemaakt op Andrej Kramaric. De Belgen werden gered door de automatische buitenspelherkenning die voor het eerst op deze Wereldbeker in gebruik is. Een systeem van meer dan twintig speciale camera’s had enkele centimeters buitenspel vastgesteld in de fase die aan de penaltyfout vooraf ging.

Na die opdoffer voor de Kroaten viel de vicewereldkampioen niet meer aan. Het leek wel dat de spelers voor rust al op een gelijkspel begonnen te speculeren.

Falende aanval

Aan de rust greep Roberto Martinez in en bracht hij Romelu Lukaku tussen de lijnen. Maar al bij de eerste kansen bleek dat de topschutter niet helemaal zichzelf was. Hij bood zich wel aan en werkte zich te pletter, maar de finale toets ontbrak. Eerste kopte hij te zwak in de handen van Dominik Livakovic, daarna trapte hij een rebound op de binnenkant van de paal. In het slot van de wedstrijd kreeg hij nog drie goeie kansen, maar kreeg hij de bal niet in doel. Uit frustratie ramde hij na afloop met zijn vuist de plexiglazen zijwand van de dug-out kapot.

België scoorde in dit toernooi één keer, het laagste aantal sinds het WK 1930. Niet zozeer de ‘oude defensie’, maar de falende aanval speelde de Rode Duivels parten in Qatar. De keuze van Martinez om ook in het offensieve compartiment te kiezen voor spelers zonder matchritme en spelers die in vorm waren (aanvankelijk) aan de kant te laten, bleek een misrekening.