camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

Uit het hart

Niemand wil met mij spelen!

maandag 21 november 2022 om 16.45 uur

Spelen is goed voor de ziel en geest. Ook als je volwassen bent. Als overtuigde mom-gamer vraagt collega Lotte Alsteens zich dan ook af waarom ze nog zo vaak wordt bekeken als een raar specimen. En waar ze in godsnaam leeftijdgenoten moet zoeken om mee te spelen.

 getty

Ik heb een vaste plaats op de trein naar huis. Op de achterste rij van een wagon, waar ik met mijn rug tegen een muur zit, en tegen de rijrichting in. Dat laatste omdat er minder mensen (naast mij) komen zitten, dat eerste omdat er niemand kan meekijken met wat ik doe. En wat ik doe, is gamen.

‘Zit de schaamte niet in je hoofd?’, vraagt een collega. Misschien. Maar ik heb toch al vaak mensen meewarig zien glimlachen wanneer ik hen vertel dat ik graag computerspelletjes speel. Specifieker: spelletjes op een (draagbare) Nintendo-console, een merk dat vooral geassocieerd wordt met Super Mario en Animal crossing, met familie- en kinderplezier. Niet met volwassen vrouwen van bijna 40 op het openbaar vervoer.

   • Column: Narcistische gamers

Nintendo maakt nochtans reclame met twintigers en dertigers die te pas en te onpas hun Switch uit hun rugzak zwieren en zich in groep op een spelletje storten, maar dat is eerder wishful thinking van de Japanse spelletjesgigant. Ik zou maar wat graag met leeftijdsgenoten samen spelen, maar ik vind ze niet. Verder dan één collega-gamerecensent en één vriendin kom ik niet. Als ik ooit met vrienden over de Switch praat, is het omdat ze er eentje (willen) kopen voor hun kinderen. Bij familiebezoek moet ik dus met neefjes over leuke nieuwe games praten, en meer dan eens zijn die verbaasd dat ik er meer van ken dan zij. Tieners op de trein stoten elkaar soms aan bij het zien van mijn Switch, jaloers (?) omdat ze het moeten stellen met een mobiele game op hun smartphone. Ik probeer niet te denken dat ze me vreemd vinden.

Boekskes, spellekes

De perceptie zit ook niet mee. Los van het gewelddadige imago (onterecht, welteverstaan: games zijn zo divers als boeken), worden games in het Nederlands ook nog eens weggezet als ‘spelletjes’. Klinkt zéker als iets voor kinderen. Zoals ‘boekjes’ voor kleuters zijn, en boeken voor wie wel kan lezen. En dan heb je nog ‘de boekskes’, wat zo denigrerend klinkt als ‘spellekes’.

Dus ja, het voelt onwennig om te spelen in de grote, boze, serieuze wereld – die behalve tieners vol zit met volwassenen die stoïcijns of vermoeid uit het treinraam staren, of verdiept zijn in hun telefoon of een boek, nooit boekje, zelden boekske. Onlangs zat ik in de metro tegenover een jonge vrouw met dezelfde blauw-rood gekleurde Switch als ik en dat was zo’n uitzonderlijke situatie dat we elkaar een vluchtige blik van herkenning toewierpen.

In welke wereld zou zij gevlucht zijn? Ik kon het niet zien. Maar het halfuurtje naar huis is voor mij alvast een half uur ontsnappen uit de actualiteit van de dag, die ik beroepshalve continu meekrijg. Mentaal even overstappen van een nogal apocalyptische wereld naar een andere apocalyptische wereld waar ik als held(in) wél het tij kan keren, is een verademing. Die virtuele werelden zijn overigens vaak prachtig opgebouwd, met sterke verhalen en/of slim design en geweldige muziek. Niets om met een verkleinwoord te betuttelen.

Wanneer ik thuis online speel – monsters jagen in Monster hunter, ‘paintballen’ in Splatoon, blokken stapelen in Tetris 99 – is het nooit lang wachten op medespelers uit de wijde wereld. Ik probeer te denken dat het niet allemaal kinderen en tieners zijn.

Mijn eigen kinderen krijg ik trouwens nog niet echt mee. Mijn dochter van zes wil niets doen waarbij ze kan verliezen (en dat wil ook zeggen: gestoken worden door een wesp in Animal crossing) en mijn zoon van vier krijgt de controller niet onder controle. Een moeder die haar kinderen wil leren gamen, dat is al helemaal een brug te ver, wellicht?

De dingen waarover we babbelen op een terras, bij een koffie of een glas wijn. Het leven en wat ons bezighoudt. Elke dag, in de blog Uit het hart, op de site en in de app van De Standaard.

Niet te missen

LEES OOK

De podcasts van De Standaard

Niet te missen