Leo Delcroix, de man van Atoma-schriftjes en milieuboxen
Leo Delcroix in 1997.  Foto:  BELGA

Leo Delcroix is overleden. Hij werd 72 jaar. De voormalige CVP-minister van Defensie zal vooral herinnerd worden voor de afschaffing van de dienstplicht en een lange reeks bewezen en niet-bewezen schandalen.

Het beruchtste schandaal was meteen ook het banaalste. In 1994 moest Delcroix ontslag nemen als minister van Defensie in de regering-Dehaene, toen bleek dat hij een villa in het Zuid-Franse Bormes-les-Mimosas in het zwart had laten opknappen door enkele Vlaamse postbodes.

Dat ministerschap was ook het hoogtepunt in zijn politieke carrière. Als minister van Defensie schafte hij de onpopulaire dienstplicht voor jonge mannen af, waardoor een op de vier jongemannen legerdienst moest vervullen. Hij voerde tegelijk een hervorming van het Belgische leger door, met een inkrimping van mensen en middelen.

De populariteit die dat opleverde, kon Delcroix bij de verkiezingen van 1995 verzilveren, toen hij verkozen werd tot Vlaams Parlementslid. Maar een ambt als minister zou hij nooit meer vervullen. In 1999 ­stapte hij uit de actieve politiek en in het bedrijfsleven, onder meer als zakelijk ­directeur van de Maastricht School of ­Management, ondervoorzitter van de nv De Scheepvaart en voorzitter van de Universiteit Hasselt.

Milieuboxen

Aan Delcroix bleef altijd een schandaalgeur hangen. Dat was al voor de episode met de zwartwerkende postbodes het geval. Aanvankelijk gold hij, als nationaal secretaris van de CVP, als de man die alles geregeld kon krijgen. Zijn naam werd in verband ­gebracht met bedenkelijke partijfinanciering en met affaires als de milieuboxen, de groene plastic dozen die hadden moeten dienen voor het inzamelen van klein en ­gevaarlijk afval, maar waarvan niemand precies wist hoe ze open- of dichtgingen. Voor die zaak, waarvan de aanbesteding niet correct verlopen zou zijn, werd hij schuldig bevonden aan schriftvervalsing, maar werd hij in beroep vrijgesproken, onder meer omdat de zaak verjaard was.

Delcroix maakte ook een politiek begrip van Atoma-schriftjes. Als nationaal ­secretaris schreef hij in zulke schriftjes op wat er zoal werd geregeld in de partij. Sindsdien gelden Atoma-schriftjes als codetaal voor de afspraken die bij regeringsonderhandelingen gemaakt worden, maar ­geheim gehouden worden.

Als organisator van het Belgische paviljoen voor de Wereldtentoonstelling van 2010 in Shanghai kwam Delcroix opnieuw in opspraak. Het Rekenhof maakte brandhout van zijn beleid als commissaris-generaal. De boekhouding was niet betrouwbaar en er was geen toezicht op financiële en boekhoudkundige verrichtingen. Tot overmaat van ramp raakte voor 35.000 euro chocola ­bedorven. Hijzelf weet de fouten aan tijdsdruk.

Leo Delcroix was al enkele ­jaren zwaar ziek.

Wist je dat je ook zonder abonnement elke maand 3 betalende  plus-artikels kunt lezen?

Meld je aan en lees gratis ›

Vul je e-mailadres en wachtwoord in