‘Wij staan hier voor onze kleinkinderen’
Drie generaties van de familie Teule-De Vry tekenden present. Herman Teule en Marleen De Vry (in witte hesjes) richtten de Vlaams-Brabantse afdeling van Grootouders voor het Klimaat op.  Foto:  Kirstof Vadino

Jong en wat ouder liep mee in de klimaatmars. Zelfs als ze het somber inzien, willen grootouders op straat komen voor de volgende generaties. ‘We blijven vechten voor een leefbare planeet.’

Opmerkelijk bij de duizenden deelnemers aan de klimaatmars was het aandeel van de wat oudere generaties. De tijd dat klimaatbetogingen met jong geweld werden vereenzelvigd, is voorbij.

Zo treffen we Marleen De Vry (67) en Herman Teule (74) uit Tielt-Winge in de kenmerkende witte hesjes van de Grootouders voor het Klimaat. Zij hebben de Vlaams-Brabantse afdeling ervan opgericht. ‘Wij zijn overtuigd van de noodzaak om hier te staan’, zegt De Vry fel. ‘Misschien zullen we er in 2050 niet meer zijn, maar we moeten vechten voor een leefbare wereld, al is het maar voor onze kinderen en kleinkinderen.’

Die laatsten tekenen ook present. Dochter Hanne Teule (42) uit Haacht is op post met haar twee zonen, Dries (13) en Jasper (15). De (klein)dochter was onmisbaar in haar volleyteam en is er ‘tot haar spijt’ niet bij. ‘Het is niet onze eerste klimaatbetoging’, vertelt Teule, ‘Ik vind dat de kinderen erbij moeten zijn om ook hun stem te laten horen. Ik heb niet echt moeten aandringen om de jongens mee te krijgen.’ ‘Niet dat ik van het klimaat wakker lig, maar ik ben er wel bezorgd over’, zegt Jasper.

Het gezin probeert bewust te leven. ‘We fietsen en stappen zo veel mogelijk’, vertelt Teule. ‘We doen pogingen om duurzaam te eten. En vakanties met het vliegtuig proberen we te beperken.’

Scanderen voor de hele familie

Dat we de grens van anderhalve graad opwarming zullen overschrijden, is stilaan onvermijdelijk, vreest De Vry. ‘Tenzij we snel en op grote schaal ingrijpen. Burgers kunnen iets doen, maar het is toch aan de overheden en de industrie om de grote stappen te zetten. Ze mogen zich niet meer verstoppen. Ook daarom zijn we vandaag hier.’

Ook Leen Speecke (65) en haar kleinzoon Finn (11) uit Brugge stappen mee. Voor Finn is het de eerste keer. Zijn pa en ma en zijn broer, die moest basketten, konden er niet bij zijn, ‘maar we gaan scanderen voor de hele familie’, maakt Speecke zich sterk.

Finn probeert in het dagelijkse leven zijn klimaatsteentje bij te dragen. ‘Ik ga als het kan met de fiets naar school. Het zou goed zijn als nog meer jongeren dat deden.’

Voor oma Speecke is het de derde manifestatie. ‘Ik ben pessimistisch. We zijn te laat in actie geschoten voor het klimaat. We dachten dat het zo’n vaart niet zou lopen, maar nu vrees ik dat er schade zal optreden die niet terug te draaien valt. Tegelijk blijf ik hopen dat we dankzij de wetenschap en veel creativiteit nog het ergste kunnen voorkomen. Betogen blijft nodig. Ik doe het ook voor Finn.’