camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

Recensie Roomies

Onderbroekenlol onder vriendinnen

Flo Van Deuren en Kato De Boeck: onthoud die namen. Met Roomies zetten deze jonge makers de Vlaamse fictie in haar blootje. Met een eigentijds portret van twee jonge, zoekende vrouwen op kot in Brussel loodsen ze Vlaamse tv-fictie de moderne tijd binnen.

Door Valerie Droeven

zaterdag 15 oktober 2022 om 3.25 uur

De reeks bestaat uit fragmenten van een jaar dat van twee meisjes vrouwen maakt. vrt

You may forget but

let me tell you

this: someone in

some future time

will think of us

Deze verzen van de oud-Griekse dichteres Sappho van Lesbos – het volledige gedicht ging door de eeuwen heen verloren – zijn in de vorige eeuw uit het Grieks vertaald door de Amerikaanse dichteres Mary Barnard. Ze behoren tot de bekendste citaten van de Griekse dichteres, zowat de patroonheilige van de lesbische liefde.

De verzen figureren in Roomies. Ze zijn, in de achtergrond, schijnbaar argeloos op een muur geklad. We lezen ze net als twee verliefde vrouwen – we zeggen niet wie – elkaar eindelijk kussen. Het einde van de serie is op dat moment bijna in zicht. Tegen dan is een mens al honderd keer verliefd geworden.

Roomies vertelt het verhaal van Bibi en Ama, twee queer vriendinnen die in hun laatste jaar als architectuurstudenten in Brussel samen op kot gaan. Bedenksters en beste vriendinnen Flo Van Deuren en Kato De Boeck (allebei 28) zijn het vertrekpunt van hun eerste tv-productie niet ver gaan zoeken. Ze inspireerden zich op hun eigen leven en vriendschap. In de eerste lockdown schreven ze honderd dagen lang ongestoord aan het scenario. Als een vrijwel afgewerkt pakket stelden ze de reeks eerst aan het productiehuis De Wereldvrede en nadien aan de VRT voor. Zonder nodeloze inmenging van zender­bonzen met verse doelgroepprojecties in hun achterhoofd is Roomies een pak compromislozer uitgedraaid dan Vlaamse fictie doorgaans is. Alsof Van Deuren en De Boeck Vlaamse tv-fictie eindelijk de moderne tv-tijd binnenloodsen.

Schijfjes van levens

Van Deuren en De Boeck zijn geen schrijvers die grote, verrassende plotwendingen uit hun mouw schudden. Liever zoomen ze in op het leven. Ze vertellen een klein verhaal van 8 keer 25 minuten. Het zijn fragmenten uit een jaar dat van twee meisjes vrouwen maakt. Van Deuren en De Boeck snijden schijfjes van het leven van Bibi en Ama in de grootstad af, leggen die onder een microscoop en observeren. Soms lijkt het of ze geen enkele hand hebben gehad in dit verhaal, zo natuurlijk en vanzelfsprekend ontplooit het zich.

   • ‘“Roomies” is de reeks die wij zelf gemist hebben’

De Boeck en Van Deuren wilden deze reeks maken om een leemte op te vullen die ze als opgroeiende tieners ervaren hebben. Ze kregen, naar eigen zeggen, op de Vlaamse tv amper lesbische personages voorgeschoteld – zelfs het stereotiepe beeld hebben ze gemist. Dus baseerden ze de zoektocht van Ama en Bibi op hun eigen ervaringen als laatstejaarsstudenten regie aan het Ritcs.

De serie is groots in kleine scènes, de makers zijn meesters in het impliciete vertellen. vrt

Allebei, elk in een andere fase, tasten Bibi en Ama af wie ze zijn, wat hun seksualiteit precies behelst en waarom het leven zo’n onverbiddelijk morsig boeltje kan zijn. Het is een doorleefd verhaal: de authenticiteit zit in elke pixel ervan. Op de Vlaamse tv is dat ­revolutionairder dan het op het eerste gezicht lijkt. Tot nu durfde geen enkele Vlaamse tv-maker het aan om zich in te schrijven in de traditie van Amerikaanse en Britse series als Girls (van Lena Dunham), Fleabag (van Phoebe Waller-Bridge) en I may destroy you (van ­Michaela Coel), revolutionaire reeksen die zo dicht tegen de huid en het leven van de makers schuren, dat ze hun makers in één klap op de kaart zetten. En soms ook onverbiddelijk in hun blootje. Wie straks roept dat dit navelstaarderij is, antwoorden wij dat Lukas Dhont met exact die insteek dit jaar de Belgische Oscarkandidatuur binnenhaalde. Roomies is bijna televisie volgens de wetten van de auteursfilm. Bovendien is er dezer dagen geen hotter topic te bedenken dan identiteit.

Ja, Roomies is een verhaal over twee queer vrouwen, maar de reeks overstijgt dat meteen. De serie schetst een prachtig portret van vrouwenvriendschap, van een in humor gedrenkte sisterhood. Vrouwen die elkaars rug dekken, ook al schuurt het soms: het idee is net zo verfrissend als noodzakelijk. Want hoe vaak zijn mannenvriendschappen in ­fictie al niet geportretteerd en geïdealiseerd? Hoog tijd dat ook meisjes zich eens aan een complexer beeld, wars van de clichés, kunnen laven.

  vrt

Perfecte casting

En dan is er nog Brussel. Roomies toont de hoofdstad zoals we ze op tv nog nooit zagen: als een rommelige plek waar je kopje-onder kunt gaan. Het is een overweldigende stad waarin mensen zichzelf kunnen verliezen, zoeken en weer vinden. Het is een stad om jong in te zijn en volwassen in te worden. Die bonkige stedelijkheid wordt onderstreept door de muziek: elke aflevering sluit af met een ander nummer dat een vrouwelijke of non-binaire artiest speciaal voor de reeks geschreven heeft. Eén nummer bestond al, van de hand van Martha Da’ro, die ook een bijrol speelt.

Wat zich als een ­moment van banaal vriendinnen­geluk aankondigt, krijgt in Roomiesin een vingerknip ­een levensgrote betekenis.Het is bloedmooi

Dat Roomies de spot zet op eigentijdse thema’s als vrouwenvriendschap, queerness en seksualiteit is mooi. Maar indrukwekkender is het vakmanschap waarmee de reeks gemaakt is. Van Deuren en De Boeck creëerden personages van vlees en bloed, die bovendien perfect gecast zijn. Ahlaam Teghadouini, die Bibi speelt, kenden we van Grond en Hoodie, maar voor het eerst toont ze echt wat ze in haar mars heeft. Ronduit verbluffend is Laura De Geest, die Ama met humor, mildheid en genadeloze ­onverbiddelijkheid neerzet. De Geest speelt luid en groot, maar net zo goed weet ze zonder woorden, met haar blik, haar glimlach en elk gezichtsspiertje nuance te leggen in haar personage. Wat een ontdekking.

Tussen de regels

Het hevigst verliefd werden we tijdens deze trip op grootse kleine scènes: pareltjes zoals de kusscène voor die muur met Sappho. In de zevende aflevering zit een badkamerscène die je in één klap alles vertelt over de vriendschap tussen Bibi en Ama. Twee lesbische vrouwen zitten samen in bad en toch is er geen seksuele spanning te bespeuren. Ronduit ontroerend is de scène waarin Bibi, aangevuurd door Ama, tot de conclusie komt dat ze op vrouwen valt. Het gebeurt in een trappenhal, terwijl de vriendinnen een tafel naar boven zeulen. Wat zich als een ­moment van banaal vriendinnengeluk aankondigt, krijgt in een vingerknip ­een levensgrote betekenis. Het is bloedmooi.

  vrt

Minimalisme overheerst. Van Deuren en De Boeck zijn meesters in het impliciete vertellen. Alsof ze voor het schrijven kortverhalen van Raymond Carver verslonden hebben, laten ze grote waarheden tussen de regels vallen. Weg met die vervelende uitleggerigheid die Vlaamse fictie al te vaak nekt. Meesterlijk is, bijvoorbeeld, hoe in het begin van de vierde aflevering Jozef (Dominique Van Malder) bij de meisjes aanbelt. Je vermoedt meteen wie hij is, maar het duurt tot flink over de helft van die aflevering vooraleer je daar, dankzij een zijdelingse opmerking, zeker van bent.

Werkelijk niemand die begrijpt waarom de VRT haar nieuwe ‘hippe’ streamingdienst VRT Max op het eind van de zomer niet met deze reeks op de kaart heeft gezet. Vergeet cryptomunten, vergeet het debacle van Fire, vergeet zelfs Niels Destadsbader en zijn riante loon: het is met projecten als Roomies dat de omroep zijn relevantie straks niet verliest. Someone in some future will think of this. Zeg dat Sappho het gezegd heeft.

Roomies, te zien op VRT Max, vanaf maandag ook op Eén

Niet te missen

LEES OOK

De podcasts van De Standaard

Niet te missen