Lang zullen we trippen met Tame Impala op Pukkelpop
  Foto:  Koen Bauters

In de strijd om de titel van meest opwindende exportproduct uit Australië moet Tame Impala vooralsnog de duimen leggen tegen Kylie. Maar toen de band in 2015 de radiozenders domineerde met de hits ‘Let it happen’ en ‘The less I know the better’ was Tame Impala plots veel meer dan een snoepje voor indieliefhebbers. De Aussies wisten een breed publiek te bekoren met een sound waarin psychedelische rock en discopop de hoofdrollen speelden - en dat doen ze nog steeds.

Om die psychedelische insteek in de verf te zetten, voorzag Tame Impala in indrukwekkende visuals die blaakten van de regenboogkleuren, in elkaar overvloeiende cirkels en sterrenregens. Tijdens ‘Apocalypse dream’ kwam daarbij ook de gigantische ovalen lichtring boven de hoofden van de band in beweging. Flikkerende lichten in alle kleuren van het spectrum wekten de verwachting dat er elk moment aliens uit die lichtgevende ufo tevoorschijn konden komen. Kortom: dat we geacht werden mee te gaan op een trip, kon niet duidelijker zijn. Je bent een psychedelicrockband of je bent het niet, natuurlijk.

‘Should we get a little rowdy?’ vroeg Kevin Parker aan het publiek, waarna hij ‘Elephant’ inzette. Eindelijk een beetje gitaarherrie na al die uitwaaierende synths, dat deed deugd. Het hielp ook dat die song dreef op een bonkende riff à la T. Rex. En waar de ijle zang van Parker ons tijdens dit concert af en toe op afstand hield, kwam die in deze song met het Lennoneske karakter wél tot zijn recht.

Lang zullen we trippen met Tame Impala op Pukkelpop
Foto:  Koen Bauters

Die afstand tot Parker en de band voelden we eerlijk gezegd wel vaker. Tijdens de ontzagwekkende lasershow boven de hoofden van het publiek bleven de bandleden op het podium in het donker gehuld. Pas tijdens de eerste bis – een langverwacht en heerlijk stuiterend ‘The less I know the better’ – kwam Kevin Parker achter zijn gitaar vandaan en zocht hij contact met de voorste rijen. Hij deed zijn best hoor, vroeg om het publiek te belichten zodat hij onze gezichten kon zien en enkele pancartes kon voorlezen (waaronder eentje van iemand die om middernacht zeventien zou worden), maar die ingrepen voelden als een verplicht nummertje, dat bovendien te laat kwam.

Een vrolijke Frans zal hij wellicht nooit zijn, die Kevin, maar als frontman van een band met headlinerstatus ben je je publiek iets meer betrokkenheid verschuldigd. Al moeten we er wel bij vermelden dat er één meisje zich haar zeventiende verjaardag nog lang zal heugen.

Tame Impala, Gezien op Pukkelpop op 20 augustus

***

Wist je dat je ook zonder abonnement elke maand 3 betalende  plus-artikels kunt lezen?

Meld je aan en lees gratis ›

Vul je e-mailadres en wachtwoord in