Pukkelpop | Slipknot, vechten tot de bierkaai plooit
Al snel ontaardde de set in de knotsgekke chaos waar Slipknot garant voor staat.   Foto:  Koen Bauters

‘And the rain will kill us all’, klonk het in één van de meest meegebrulde teksten van het concert waarmee Slipknot dag 2 van Pukkelpop afsloot. Maar op een zomerbui na waren de weergoden het festival goedgezind: het enige dat striemde, waren de gitaren van de metalband.

Het immer gemaskerde negental uit Iowa schoot op het hoofdpodium razend uit de startblokken. ‘Disasterpiece’ bulderde over de wei alsof frontman Corey Taylor en co die twee jaar ophokplicht allesbehalve goed verteerd hadden. ‘Wait and bleed’ gooide een resem vuurballen in de strijd om Jay Weinbergs blastbeats te accentueren. En ‘All out life’ was zijn gulzige zelve. ‘I will not celebrate mediocrity’, gromde Taylor daarin. Dat beloofde.

Al snel ontaardde de set in de knotsgekke chaos waar Slipknot garant voor staat. Percussionisten Shawn Crahan en Michael Pfaff zagen er, wild gesticulerend bovenop hun platformen, soms uit als danseressen in de Zillion op een Halloween-avond. Toetsenist Sid Wilson hoste rond met een buikspreekpop die hij liet meelippen wanneer Taylor aan het woord was. In een snoeihard ‘Duality’ werd er met een brandende toorts tegen een olievat gebonkt - dat is ook een manier om een punt te maken. Maar het paste: Slipknotsongs gaan vaak over een brein in crisis, en dat klinkt ook nooit lieflijk en afgelijnd.

Alleen jammer dat Taylor het pittige tempo van het begin onderbrak voor zes lange babbelsessies, over onderwerpen die het klassieke Amerikaanse slijmwerk amper overstegen – hij was onder meer blij om terug in België te zijn, en beloofde snel terug te komen. Dan liever de lange-halen-snel-thuis-strategie van het slotoffensief: toen hield Taylor het tussen elk nummer op een kort ‘Do you want one more song?’

En je zal het altijd zien: dat was inderdaad wat het publiek wou. Een greatest hits-set met vooral grepen uit Slipknot (1999), Iowa (2001) en All hope is gone (2008) liet dan ook weinig te wensen over – zelfs de slibberende gitaarriff aan het begin van ‘Psychosocial’ was genoeg om het publiek op te hitsen. ‘Before I forget’ en ‘Unsainted’ werden evenzeer uit volle borst meegezongen, en de nieuwe single ‘The dying song’ werd met open armen onthaald.

Uit die songs bleek dat achter de horrormaskers een band schuilt die nederigheid en de belofte om vol te leven hoog in het vaandel draagt. Met Taylors depressies en twee overlijdens in de band is daar alle reden toe. ‘I fight hell and I fight fear/ because I understand it’, bulderde Taylor de kern van zijn verzet in ‘Custer’, ook al voelt dat soms als vechten tegen de bierkaai. Vrijdagavond op het hoofdpodium van Pukkelpop deden hij en zijn band ook ons die strijd begrijpen.

Slipknot, gezien op Pukkelpop op 19/08

Je wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld je aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig