Almeida voorkomt nederlaag en kopt Antwerp in het slot nog naar gelijkspel tegen Basaksehir
  Foto:  BELGA

Antwerp stapt morgen met een goeie uitgangspositie het vliegtuig op. Tegen Basaksehir kwam het op achterstand, maar Almeida zorgde voor de 1-1-eindstand. De Great Old heeft zo alles in eigen handen om de poules van de Conference League te halen.

Het had evengoed een bokskamp tussen zwaargewichten kunnen zijn. Met in de ene hoek Michael Frey, in de andere Stefano Okaka. Jongens van wie wij liever geen tik incasseren, of we zouden het – met ons borstkastje zo breed als een stylo – wellicht niet meer kunnen navertellen. Maar bon, in het voetbal gaat het niet over het aantal kilo’s die getild worden in de fitness, maar over de goals. En louter op dat gebied was de eerste helft een sof: nul doelpunten.

Er waren wel wat kansjes geweest, zonder te stellen dat het voor de pauze een spektakelrijke match was. Ekkelenkamp knalde van dichtbij voorlangs en zag een veelbelovende volley op een Turkse rug belanden. Een pegel van Frey, die het voorts wel moeilijk had met de korte mandekking, strandde dan weer op de vuisten van Babacan. Aan de overzijde besloot Okaka – nog even hard gesticulerend als in zijn tijd bij Anderlecht – in het zijnet en ging een prima deviatie maar net naast.

Een nul-nulletje, Antwerp leek het niet heel erg te vinden – dan kon de Great Old het volgende week voor een kolkende Bosuil afmaken. Op zich hadden de bezoekers ook wel controle. Alleen als Mounir Chouiar aan de bal kwam, was het alle hens aan dek, al had dat niet uitsluitend met zijn weliswaar vinnige dribbels te maken, maar ook (en misschien wel vooral) met de kwaliteit van zijn rechtstreekse tegenstander. Dinis Almeida zal nooit een Toby Alderweireld zijn.

We hadden bovenstaande zin nog maar net getikt, of ’t was al van dat: Chouiar kapte Almeida simpel uit en krulde vervolgens heerlijk binnen in de verste hoek: 1-0. En zeggen dat de ingeving van Radja – prachtig schot – net voordien beter verdiend had.

Antwerp moest nu ineens gaan achtervolgen om niet met een achterstand aan de return te beginnen. Het hielp daarbij niet dat hij geen spits op de bank had zitten – Vincent Janssen was geschorst na een oerdomme gele kaart tegen Lillestrom. Nochtans had Frey heus naar de zijkant gekund: hij werkte wel, maar was onzichtbaar en ongelukkig aan de bal. ’t Is pas 19 augustus, maar mocht Marc Overmars ergens nog een negen weten zitten, dan lijkt ons dat geen overbodige luxe. Voorin is de spoeling dun.

In Turkije was dat eigenlijk tout court een beetje het geval: zonder Fischer, Valencia en Balikwisha waren de wisselmogelijkheden beperkt. Het was daarbij opvallend dat Miyoshi pas laat minuten kreeg: de Japanner kan altijd iets forceren. Liever koos Mark van Bommel voor Bataille, Verstraete en Scott als eerste invallers. Vooral de West-Vlamingen voetbalden zonder complexen (en ritme, gezien hun beperkte speeltijd dit seizoen), maar voor een ander spelbeeld zorgde het trio niet.

Nu ja, je kon het Antwerp niet verwijten dat het niet blind op zoek ging naar de gelijkmaker. Een kloof van één doelpunt valt nog wel goed te maken, het mochten er vooral geen twee worden. Ei zo na was dat gebeurd: Butez moest uitpakken met een geweldige parade toen stormram Okaka voor zijn neus verscheen. Je hebt stilaan niet meer genoeg aan de vingers op twee handen om de straffe reddingen van de Fransman bij te houden.

Net toen niemand het nog verwachtte, lukte Antwerp toch nog de 1-1, waarna het zowaar plots luider werd in het kille Fatih Terim-stadion – de meegereisde Belgen vierden feest. Vines dropte de bal richting de tweede zone, waar uitgerekend Almeida met een buffelstoot Babacan kansloos liet. Op de eretribune slaakte Paul Gheysens, geflankeerd door vrouwlief Ria, een zucht van opluchting: geen eerste verlies, wel een goeie uitgangspositie om naar de poules door te stoten. Dit Basaksehir, een geslepen ploeg, is te pakken.

Kwalificatie van Antwerp zou trouwens ook een zegen voor het voetbal zijn – en dat zeggen we zonder vleugje patriottisme. In Istanboel konden we zelf vaststellen dat Basaksehir een spookploeg is: zonder toeschouwers of sfeer. Dan liever een kolkend Deurne-Noord.