Pukkelpop | Dit was dag één
Chibi Ichigo op Pukkelpop 2022  Foto:  Koen Bauters

Na twee zomers zonder Pukkelpop stroomt de weide van Kiewit opnieuw vol. Onze festivalreporters staan frontstage. Lees hier al hun recensies.

Chibi Ichigo: existentiële rave

‘Blij zijn of verdrietig?’ Dat was het spectrum waarop Chibi Ichigo zich donderdagavond bevond. Het tweede deel haalde terecht de bovenhand.

Sabina Nurijeva had haar hele familie en crew mee, en dat ondervond het publiek aan den lijve. Behalve de twee beatmakers achter haar werd ze geflankeerd door twee dansers die voor de nodige dynamiek zorgden in haar Nederlands/Slavische songs.

Het zelfgecreëerde Chibumiverse had voor elk wat wils: van gechoreografeerde anthems tot met belletjes bijgezette ravers: het beukte allemaal bijzonder efficiënt in op de verzamelde massa.

‘Stilstaan is achteruitgaan’, en dus vertolkte Chibi zelf uitermate zelfverzekerd haar transitie van festivalmedewerker tot festivalster. ‘Zondig nu, bid later’ in ‘Paranoia’ was een uitnodiging tot uit de bol gaan, ‘Waar kom je vandaan’ zorgde voor wat existentialisme in dit feestgebeuren.

Ze maakte de albumcover van haar debuutalbum bekend en bouwde met ‘Gracht’ een laatste energieke rave op. Keith Flint keek van boven mee en knikte goedkeurend. Een onvergetelijke avond, vast niet alleen voor haar. (mg)

The Sore Losers: evenveel crowdsurfers als meezingers

Pukkelpop | Dit was dag één
The Sore Losers  Foto:  Koen Bauters

Als een Cara Pils op de eerste festivaldag toonde The Sore Losers zich als een houvast, een verfrissing, een opzwellende portie riffs voor de onderbuik. ‘Beyond repair’ en ‘Tripper’ zetten daarbij nog eens hun aanstekelijkheid in de verf. Een zegetocht zowaar, andermaal.

Jammer dat Soulwax moest afzeggen deze editie, maar met ‘Juvenile heart attack’ sloop er toch wat elektrorock in deze setlist. Elke solerende gitaar werd op een crowdsurfer extra getrakteerd.

Jongste plaat ‘Ultra electric’ kreeg hier nu pas z’n vuurdoop, maar aan het enthousiasme van het publiek te zien was dat geen moment te vroeg voor deze gitaarhelden. ‘Heavy weight champion’ of ‘Yeah yeah yeah’ kwamen hier door de grote versterkers binnen.

Noem ze gerust de Limburgse Black Keys: met dubbel zo veel volk op het podium en half zo snel toverden ze de Club om tot een zompige gitaartempel. Je kon er evenveel crowdsurfers als meezingers spotten.

Wie nood had aan wat snedige bluesrock, werd door The Sore Losers op z’n wenken bedenkt. Het viertal liet er voor het eerst wat gitaren door de Club schallen, en dat werd op een crowdsurfende ovatie onthaald. (mg)

Coely: wat een aanwezigheid, wat een energie

Pukkelpop | Dit was dag één
Coely  Foto:  Koen Bauters

Met achter haar een band die zich van bij het eerste nummer in het zweet werkte en voor haar een publiek dat hoogstpersoonlijk z’n zweetdruppels tegen het tentzeil probeerde te mikken, had Coely maar een gilletje te geven om de Dance Hall te doen ontploffen. Ze gaf een schreeuw.

In het rood-zwart gekleed, assorti met het combifestivalbandje van dit jaar, had Coely zichzelf niet minder dan een overrompeling voorgenomen. Mocht je dit lezen, Jeff Bezos: een overtuigendere warrior princess dan Coely Mbueno vind je niet voor je komende Tolkien-adaptatie.

Na vier bewogen jaren stond Coely weer op Pukkelpop, en ze zong elk nummer alsof ze die woelige jaren hoogstpersoonlijk wilde goedmaken. In ‘Regulator’ knalde ze haar in-ears kapot, maar ook gastrapper Dvtch Norris en haar gitarist wrongen zichzelf helemaal uit.

‘Is everybody out there’ plaatste de Antwerpse weer helemaal in de spotlights, en ‘Celebrate’ was een feestelijke anthem waarbij heel de Dance Hall een toast uitbracht.

Wat een aanwezigheid, wat een energie. Elke rapper die na Coely op de affiche staat, mag hier de lat komen zoeken. Ze ligt een paar meter hoog in de geluidstoren verstopt. (mg)

Sylvie Kreusch: elke beweging was een foto waard

Pukkelpop | Dit was dag één
Sylvie Kreusch.  Foto:  Koen Bauters

‘Let it all burn!’, zong Sylvie Kreusch, net wanneer het iets afkoelde op de wei. Dat kwam goed uit, want zo kon de zangeres de vlammen van haar woede voluit laten oplaaien.

Kreusch kwam naar de Club met Montbray onder de arm, de prachtplaat waarop ze haar breuk met een niet nader genoemde ‘rock-’n-roll star’ verwerkte. In ‘Haunting melody’ schold ze die nog eens de huid vol – het stukje achterstevoren gemonteerde tekst dat erin zit, zong ze gewoon zelf.

Kreusch is er de popster niet naar om zulke details over te slaan. Van haar lichtshow, die schipperde tussen bloedrood en pastelroze, tot de opbouw van haar set: daar was denkwerk ingekropen. Dat uitte zich ook in de trefzekere manier waarop ze zich over het podium bewoog. Wie meekeek op de smartphoneschermen van de fans die foto’s maakten, zag dat het niet uitmaakte wanneer ze op de sluiter drukten: Kreusch sloeg altijd net een fascinerende pose aan.

‘Ik weet er zelf niets meer van, maar volgens mijn zus stond ik hier op mijn 15e tegen betaling liedjes te zingen aan de toiletten’, vertrouwde Kreusch het publiek toe. Nu zong de Club vooral voor haar: de vriendschapsode ‘Girls’ en de ‘ah-aahs’ uit ‘Walk walk’ kregen een mooie echo.

Maar Kreusch hield vooral zelf de teugels in handen. ‘Ik wil jullie zien dansen’, zei ze voor de eindsprint. Haar percussionist mocht een versnelling hoger schakelen op de conga’s voor ‘All of me’ of het heerlijke b-kantje ‘Just a touch away’. Voelde een klassieke popsong als ‘Wild love’ nog als een showcase, dan was het nu volop zweten geblazen.

De bezwerende afsluiter ‘Please to Devon’ stuurde de Club de nacht in met een fel verhoogde hartslag. ‘I’m not a person who crawls for you, baby/ you ain’t got nothing as strong as me, honey’, beet Kreusch daar van zich af. We zouden het nog gaan geloven. (ndl)

Dikke: dunne show

Pukkelpop | Dit was dag één
Dikke.  Foto:  Koen Bauters

Zelden iemand op Pukkelpop zo’n thuismatch zien spelen als Dikke. De Limburgse rapper liet de Dance Hall flink vollopen met fans, die, wanneer hij later in de show meermaals vroeg wie ‘hier écht voor Dikke is’, steevast bevestigend antwoordden. Die connectie zat dus wel snor.

‘Ik kom van rare dingen doen in de wijk die mijn vader niet mocht zien, en nu sta ik eindelijk op Pukkelpop’, vatte Dikke zijn levensverhaal samen. Dat mag er ook zijn: met zijn debuutalbum 130 kilo landde hij in februari 2021 meteen op één in de Ultratop. Ondertussen is er nog 20 kilo bij, vertelde hij zelf, en is ‘Zes in de ochtend’ een publiekslieveling geworden. Op die track, die parallellen trekt met Notorious BIG, zagen we rondom ons enkele mensen hun eigen Limburgse Dream beleven. Alleen zonde dat Dikkes stem zelf verdronk: in de grote tent, in de geluidsmix, en in de backing tape, die net iets te traag, te snel en te luid meeliep.

Nadien was het vooral tijd voor een aerobics-les met alle klassiekers. Dikke maande het publiek aan om van links naar rechts te springen, moshpits te openen en de handen in de lucht te steken. De drie kompanen die achter hem en zijn dj het podium bevolkten, bleven er roerloos bijstaan, maar het publiek gehoorzaamde gedwee. Songs als ‘XXL’ en ‘Gasolina’ waren dan ook uitstekende brandstof, al steunden ook die meer op de beat dan op de raps. ‘Ik ga flauwvallen na deze show’, besloot Dikke. Met de temperaturen waartoe het in de Dance Hall kan oplopen, zal hij dit weekend niet de enige zijn. (ndl)

Willy Organ XL: spanning, erotica en scheermessen

Pukkelpop | Dit was dag één
Willy Organ XL.  Foto:  Koen Bauters

Een kale knikker en een borstelsnor op het podium in de Club? Dat moet Willy Organ wel zijn. De moderne smartlappenzanger mocht tegelijk met Lander & Adriaan Pukkelpop 2022 aftrappen. Maar terwijl dat duo de Dance Hall omtoverde tot een Berlijnse technobunker, koos Willy Organ voor een andere aanpak: hij maakte van zijn show een spiegelpaleis.

Want wat bleek: de onwennige kaalkop in zijn afgeknipte jeansbroek die op het podium zo vreselijk slecht ‘Anderson Pamela’ stond te zingen, was een dubbelganger. Pukkelpop is nog niet goed begonnen, of het staat al bol van de spanning. Er was zelfs erotica: toen de echte Willy dan toch uit de coulissen verscheen, draaide hij zijn dubbelganger een forse tong.

We zouden hier verder kunnen vertellen over ironische synthpoplevensliederen als ‘Vlaamse stoverij’ (‘Schotel van de dag: angst en haatzaaierij!’), maar dat zou ten koste gaan van vermeldingen voor Willy’s Pruisische helm, het lege zwembad op het podium, het doopritueel met kunstbloed, de geprojecteerde beelden van snooker, en de zwangere vrouw die nog twee mannen kaal schoor tijdens de show. Voor de ingang van de Club heeft Pukkelpop een batterij vernevelaars geïnstalleerd, tegen de hitte. Het zou ons niet verbazen als Willy Organ daar een beetje lsd in had gedraaid. (ndl)

Je wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld je aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig