Hear Hear | Editors heeft twee gezichten en een veelvoud aan meezingers als afsluiter
Aan overgave bij band en fans geen gebrek tijdens de set van Editors.  Foto:  Koen Bauters

Editors in een tent versterkt het populaire heersende beeld van een band op z’n retour, maar het bleek een zegen voor de band. In een relatief intieme setting speelde de band met een opvallende knal- én geldingsdrang. In andere landen zal je ze niet snel boven Liam Gallagher en Pixies op de affiche zien staan, maar op Hear Hear bewezen ze nog steeds een waardige afsluiter te zijn – al bleef lang niet elke bezoeker tot het einde.

Als de tegenvallende ticketverkoop van het eendagsfestival nog ergens goed voor was, dan wel het sluiten van de Main Stage en het verplaatsen van alle optredens naar tenten. Zo belandde Editors nog eens in een overdekte ruimte die niet de akoestiek van een belegerde bunker heeft, want dat is het soort zalen waar de publiekslievelingen in ons land doorgaans spelen. Na hun greatest hits show van twee jaar geleden in het Sportpaleis kregen we op Hear Hear een soort van ingekorte versie van die setlist, aangevuld met de drie reeds uitgebrachte nummers van hun zevende plaat EBM die volgende maand verschijnt. De band maakte slim van de gelegenheid gebruik om een show in Vorst Nationaal aan te kondigen, in oktober van dit jaar.

Onder onheilspellende rode lichten trok ‘Heart attack’ de show op gang. Samen met andere nieuwe nummers ‘Karma climb’ en ‘Kiss’ waren het veruit de minst interessante momenten van de show. ‘No one will ever love you more than I did’ jeremieerde zanger Tom Smith, een tekst die door het Belgische publiek met het hand op het hart mocht meegezongen worden. Oudere meezingers ‘The racing rats’ en ‘Papillon’ doken opvallend vroeg in de set op om de sfeer van de show op te krikken. Kushandjes, spastische dansmoves en dramatische mimiek: Smith is het bespelen van zijn fans de voorbije twee jaar allerminst verleerd.

Hear Hear | Editors heeft twee gezichten en een veelvoud aan meezingers als afsluiter
Tom Smith.  Foto:  Koen Bauters.

Het middenstuk van de show zakte wat in, net als bij Liam Gallagher en Pixies. ‘Frankenstein’, ‘Magazine’, ‘Karma climb’, ‘Violence’, ‘No harm’: ze teerden veelal op de gelijksoortige pompeuze synths en pompende drums. Meer nog dan oordopjes kwam een zonnebril zo laat op de avond nog van pas bij de flitsende lichtshow die de Britten afvuurden, al hadden ze de vlammenwerpers deze keer gelukkig thuis gelaten. Ter vervanging was er een kleine catwalk geplaatst in het midden van het podium, waarop Smith meermaals de nodige pathos etaleerde, de camera in close-up op zijn bezwete, rood-blauw verlichte gezicht gericht.

Na zo veel new wave en synthrock vielen de daaropvolgende gitaarnummers uit de beginjaren een beetje uit de toon, alsof je een band met twee gezichten aan het werk ziet. Enerzijds blijft Editors songs als ‘An end has a start’, ‘Blood’ of wat later ‘Smokers outside the hospital doors’ en ‘Munich’ nodig hebben om het publiek te doen opveren. Anderzijds merk je dat de band sinds het vertrek van gitarist Chris Urbanowicz tien jaar geleden intussen mijlenver verwijderd is van die oorspronkelijke sound. Het beste voorbeeld daarvan was ‘No sound but the wind’, dat in 2010 onsterfelijk werd door de piano-uitvoering op Werchter. Op Hear Hear bracht de band de studioversie vanop Violence , al was het moment daarom niet minder emotioneel.

Aan overgave bij band en fans geen gebrek tijdens deze festivalafsluitende set. Editors was z’n hoge plaats op de affiche vooralsnog waard, maar als er op die nieuwe plaat niet enkele nieuwe knallers of publiekslievelingen staan, wordt die status als headliner stilaan moeilijk verdedigbaar.

Editors, gezien op Hear Hear, 14/8

Je wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld je aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig